Warning: MagpieRSS: Failed to fetch (HTTP Error: Invalid protocol "") in /mnt/san/usr/home/eumesfera.com/web/wp-includes/rss.php on line 1358 Eumesfera » Retrato dunha vila
Ao longo dos tempos moitos foron acusados e condenados por xenocidas pero eran xefes de estado de países alonxados de occidente. Xa se sabe que é Occidente quen define os crimes de guerra e quen sinala aos que os cometen. O estado hebreo é un firme aliado dese conglomerado chamado Occidente e por esa razón conta coa inestimábel axuda das potencias europeas e de EE.UU. Os crimes que Israel está a cometer en Palestina contra a poboación civil serían catalogados por Europa como holocausto se o xefe de goberno se chamase Slobodan Milošević ou Theoneste Bagosora. Mais a autoría dun crime non o fai máis ou menos execrábel que outros. As vítimas non atenden ás razóns políticas para preguntarse o por que de tanto sufrimento. Medio milleiro de mortos en tan só unhas horas deberían ser un tremendo repulsivo para a nosa acomodada sociedade consumista, allea aos problemas actuais dun territorio que paradoxicamente foi testemuña desa historia que hoxe celebramos con ledicia.
Dende aquí queremos amosar a nosa solidariedade con todos os palestinos en xeral e cos que residen en Pontedeume en particular. Facemos votos para que nun futuro próximo a paz sexa algo irenunciábel e os actuais criminais sexan xulgados como tales pola comunidade internacional.
Así debería chamarse o estraño fenómeno que a sociedade civil (a militar é fariña doutro costal) está padecendo por mor do medo. Transcorreron máis de 30 anos dende a morte do ditador e aínda non fomos capaces de sacudirnos o temor ás pantasmas do fascismo. Dese pánico colectivo o máis salientábel son os recelos a recuperar aos que foron ignominiosamente asasinados e enterrados ás beiras dos camiños. Inxusta actitude para aqueles que deron a súa vida por un réxime democraticamente elexido e por un pobo ansioso de liberdade. Merecen un recoñecemento que implica trasladalos das fosas comúns que os sediciosos elexiron para ultraxar a súa memoria. Porén hai resistencia polos que, por parentesco ou ideoloxía, están próximos aos torturadores e asasinos. Unha condescendencia que cuestiona o carácter democrático do actual sistema e que salpica ás nosas institucións, mesmo ao poder xudicial.
Mais é de ben nacidos restituír o bo nome dos represaliados e desenmascarar a aqueles que dunha forma ou doutra participaron nun dos maiores xenocidios da nosa historia. Nestas mesmas páxinas falouse daqueles eumeses que sufriron persecución, torturas e morte a mans dos facinorosos militares e falanxistas. Hoxe lembraremos a un veciño desta vila que acadou unha alta responsabilidade dentro das filas dos sediciosos: nas súas mans estaba o destino de moitos prisioneiros
Rosendo Vilariño Tenreiro foi nomeado o día 10 de novembro de 1937 Xefe do Campo de Concentración de Prisioneros de Rianjo (sic) polo Xeneral Gobernador Militar da provincia da Coruña. Catro días despois foron destinados a este campo 1047 prisioneiros. A historia destes republicanos sería similar á dos moitos perseguidos polo simple feito de defender a orde constitucional.
No documento no que se dá conta deste nomeamento faise constar que Rosendo Vilariño Tenreiro era un alférez retirado que residía na vila de Puentedeume (sic) na que prestou servizo de armas con máis veciños na vixiancia do pobo, ata que se organizaron as Milicias Nacionais.
D. Ulpiano Villanueva tivo que soportar os abusos e despropósitos do réxime franquista. Sendo profesor da Universidade de Santiago foi desposeído da súa praza polas antipatías que o fascismo lle ocasionaba. En total 46 profesores da universidade galega foron represaliados durante a guerra por manter unhas ideas contrarias ás doutro galego ilustre aínda que menos culto. Algúns non poideron volver a impartir docencia. Curiosamente, e demostrando as contradiccións da historia, un destes insignes profesores chamábase Enrique Rajoy e era o avó do actual secretario xeral do PP, franquista como poucos. No ano 48 volveuse a purgar a Universidade e nesta ocasión tocoulle ao Dr. Villanueva acusado de pertencer á Alianza Unión de Intelectuales Libre. O ano pasado a Universidade de Santiago rendeu unha merecida homenaxe a estes profesores que non acataron a barbarie.
A dignidade do Dr. Villanueva tamén foi recoñecida polo concello de Pontedeume que, ao igual que o de Compostela, lle adicou unha das súas rúas a este benefactor das clases máis desposeidas.
Cando anos máis tarde foi readmitido na universidade, non deixou de ser un personaxe molesto para os cachorros falanxistas que adoecían convertirse en médicos a toda costa. Compañeiros que o coñecían contan del unha anécdota que debuxa perfectamente a súa personalidade. Nun exame, un dos alumnos, falanxista coa pistola ao cinto, non daba contestada as preguntas que o Dr. Villanueva lle facía. Como queira que o suspenso rondaba pola cabeza do torpe mozo, este amosou ao profesor a pistola que portaba. O Dr. Villanueva, intelixentemente, fíxolle saber ao rapaz que non se preocupase, que estaba aprobado; e se quería, coa máxima nota. É máis, desexáballe que como médico chegase ás máis altas instancias do país. Desexáballe que algún día fose o doutor do Xeneralísimo.
Por desgracia este exemplar doutor eumés vese de novo ultraxado. O seu busto que presidía os xardíns de lombardero na vila que o víu nacer, foi roubado por uns desaprensivos que non respectan a memoria daqueles que souberon manter a dignidade ante tanto atropello e brutalidade.
Dous madrileños trasladábanse dende a Capital ata Pontedeume e ao chegar a Pedrafita decidiron parar un rato. Ás portas dunha casa atopábanse dous veciños que non podían nin querían ocultar as súas raíces galegas. Un dos visitantes quixo poñer de manifesto ante o seu acompañante o carácter aldeán dos galegos e decidíu preguntarlle aos vellos cebreiregos: "¿Es esta la carretera que lleva a Lugo?"
A resposta, xa previsíbel, foi: "Non, esta estrada vén de Lugo".
Algo atónitos os madrileños insisten: "Entonces es la que va para Lugo"
"Xa lles dixen que esta vén de Lugo".
Un tanto mosqueados os casteláns vólvense máis provocadores: "Díganme, ¿como llaman aquí a los hijos de puta?"
O máis vello, con moita retranca, contesta: "Nós non os chamamos. Veñen eles sós, dende Madrid"
Parece unha irreverencia pero non o é. Nas últimas semanas hai un bombardeo masivo (este si irreverente) de propaganda contra as linguas oficiais das distintas comunidades. Para os apoloxistas do castelán este é un idioma a punto de desaparecer e convén aupalo á vez que se denosta o galego, eusquera ou catalán.
As Novas Xeracións do Partido Popular en Pontedeume fanse eco desa campaña e non precisamente para criticala. Abogan por inculcar na xuventude o uso do castelán e fano cun lema tan ambivalente como "Disfruta con tu lengua". Para evitar suspicacias acompáñase dunha fotografía na que unha moza aparece chupando un chupa-chups. O que non é suficiente para esquivar outros pensamentos. E iso sábeno moi ben os creadores da campaña. O uso de mensaxes subliminais para convencer non é nada novo no mundo da publicidade. O raro é que a dereita utilice frases libidinosas para conseguir impresionar aos lectores, facendo súa a máxima de que os fins xustifican os medios.
O que descoñecen os dirixentes populares é que a xuventude vai por outros derroteiros e que verían con máis agrado a proclama que dá título a esta reflexión.
Polo visto o Concello de Pontedeume considerou innecesaria a designación dun xuíz de paz para esta vila. Pode que sexa pola negativa a conceder a Pontedeume un auténtico xulgado de instrución ou porque as liortas que teñen lugar os sábados á noite non sexan demasiado importantes como para ter que recorrer a un xuíz de paz.
A cuestión é que agora a praza está vacante e o Boletín Oficial da Provincia publica un anuncio polo cal se admiten candidatos a ocupar dita praza. Todo isto por iniciativa da Sala de Goberno do TSXG.
Segundo a enciclopedia Wikipedia, denomínase xuíz de paz ao xuíz encargado de administrar xustiza, resolvendo litixios de pequena contía en diñeiro ou de menor relevancia legal dentro dunha comunidade formada por poucos habitantes, frecuentemente rurais onde non existe un xuíz profesional, precisamente por ser lugares con poboación reducida. Habitualmente, un trazo especial do xuíz de paz é que, para desempeñarse como tal, non é condición necesaria ser avogado ou estudar Dereito, é dicir, é un tipo de xuíz non letrado. En xeral, o cargo de xuíz de paz pode ser confiado a calquera cidadán que reúna os requisitos fixados en cada lexislación (usualmente requírese ter un oficio coñecido na comunidade, ter un nivel educativo mínimo, gozar de prestixio entre os veciños do lugar, entre outros).
Dadas as características esixidas aos candidatos non parece difícil atopar ao máis idóneo para o cargo. En Pontedeume existen centos de cidadáns que cumpren os requisitos mínimos. Os máximos é outro cantar.
Da necesidade de contar cun xuíz non letrado non imos falar. Haberá eumeses que preferirían non ter que se someter ás decisións dun iletrado. Desconfianza razonábel se repasamos certas novas publicadas sobre resolucións xudiciais. Pero mellor iso que nada. Quen castigará ao que nos insulta ou ameaza? Quen multará aos xoves que amparándose na moda do botellón estraga o mobiliario urbano? (por certo , pensamos algunha vez que esta moda non lle afecta ao mobiliario rural?). Ademais cun xuíz de paz evitariase, por exemplo, que un condutor que atropelase a un peón dándose á fuga, volvese a conducir un automóbil polas rúas de Pontedeume catro días despois.
Moitos séculos despois da aparición das catacumbas, estas son motivo de peregrinación e visitas turísticas. Unha fonte de ingresos para as vilas nas que están asentadas estas antigas construcións cristianas. Como se sabe foron os discípulos de Cristo os que idearon estas grandes necrópoles que levou a algúns a bautizalas como a Roma Suberránea. Pero no só serviron como cemiterios; nun tempo foron lugar de refuxio ante a persecución que se decretou polos romanos. En suma, lugares de dor e medo. Pero o tempo muda e con el os valores. O que antaño era sufrimento, hoxe é rentabilidade. Esa é a perspectiva coa que deberiamos mirar os pasos subterráneos que o Concello de Pontedeume quere construír para enterrar aos eumeses. Hoxe crean desconfianza aos curtos de miras, a aqueles que non saben ver o futuro máis aló do mañá. Os descendentes destes vilanchos reaccios ao progreso non lles perdoarán a súa oposición aos pasos subterráneos. As novas catacumbas do século XXI que traerán a Pontedeume a gloria dun pasado mal comprendido.
Unha historia real que parece sacada da época do franquismo. Daquela ninguén, ou case ninguén, se atrevía a enarbolar bandeiras que non fosen do réxime, como se lle soía chamar ao sistema político vixente. Os que si se atrevían a censurar eran os adeptos a este. Coa desfachatez dos que se sinten potentes e temidos, os defensores da España grande e libre podían ameazar aos que portaban unha insignia reivindicativa, unha bandeira ou simplemente falaban da democracia nos bares.
A historia que comentamos sucedeu en Pontedeume e hai só uns días. Como se o "réxime" non mudase no noso concello. Quen pasase polo mercado municipal decataríase que unha froiteiría que lucía fachendosamente unha bandeira do movemento Nunca Máis, xa estaba espida de tan provocativa insignia. A muller que rexenta o posto de froitas tivo que soportar moitos desplantes e intromisións por ousar lembrar a dignidade dun pobo que se fartou de dicir amén ás explicacións do PP cando o afundimento do Prestige. E estoicamente, como unha Mariana Pineda do século XXI, aguantou as impertinencias da veciña que despois de acudir a misa recomendáballe arriar a bandeira do escarnio. Outros deixaron de mercar por temor a ser contaminados polo chapapote da enseña.
Un bo día o encargado do mercado municipal, un celoso funcionario ao que non se lle ocorrería levar a contraria do seu xefe, conminou á froiteira a descolgar a bandeira do lugar. E dixo actuar en nome do alcalde de Pontedeume. A nosa Mariana contestoulle que semellante petición merecía ser inmortalizada nun edito para gloria da vila e corte. Nunca Máis seguíu inpertérrita na parede do mercado. Pero só por un tempo. Un mal día, de forte temporal e ventiscas, a bandeira apareceu descolgada e despedazada. Foi mentres o recinto municipal estaba pechado e ninguén se explica como alguén poido acceder ao pedestal e descolgar o plástico negro e azul. Os máis miserecordosos achacan este incidente ao forte vento capaz de infiltrarse polas deterioradas xanelas e desraizar a Nunca Máis
Ao longo dos tempos moitos foron acusados e condenados por xenocidas pero eran xefes de estado de países alonxados de occidente. Xa se sabe que é Occidente quen define os crimes de guerra e quen sinala aos que os cometen. O estado hebreo é un firme aliado dese conglomerado chamado Occidente e por esa razón conta coa inestimábel axuda das potencias europeas e de EE.UU. Os crimes que Israel está a cometer en Palestina contra a poboación civil serían catalogados por Europa como holocausto se o xefe de goberno se chamase Slobodan Milošević ou Theoneste Bagosora. Mais a autoría dun crime non o fai máis ou menos execrábel que outros. As vítimas non atenden ás razóns políticas para preguntarse o por que de tanto sufrimento. Medio milleiro de mortos en tan só unhas horas deberían ser un tremendo repulsivo para a nosa acomodada sociedade consumista, allea aos problemas actuais dun territorio que paradoxicamente foi testemuña desa historia que hoxe celebramos con ledicia.
