Balcóns, cornixas, ménsulas e demáis voladizos do núcleo histórico de Pontedeume manteñen un precario equilibrio sobre as nosas cabezas. Nunha metáfora da propia ruína que está a sufrir a vila, a caída destes elementos supón, ademáis da perda patrimonial, un perigo para a seguridade de veciños e traseúntes que esixe a inmediata actuación das autoridades municipais, aparentemente descoñecedoras das responsabilidades que poden contraer no caso de producirse desperfectos ou danos persoais.

A inexistencia de valados de protección ou sinais de advertencia é proba desa despreocupación. E a imaxinación suple en moitos casos a falta de medios para garantir a estabilidade das estructuras.

Desde este colectivo insistimos na necesidade de tomar as medidas oportunas para garantir, en primeiro lugar a seguridade das persoas e, en segundo, a debida protección que merece o noso patrimonio, sen esperar por máis tempo ás decisións que sobre a rehabilitación do casco histórico poida tomar nun futuro a Consellería de Cultura.

Endesa asegura estar autorizada para secar o Eume

 “Todo aproveitamento dun río leva unha perturbación”, xustifica

 O inmenso lago artificial das Pontes está xa á metade da súa capacidade. A auga desviada do río Eume ha sumergdo en ano e medio parte do oco aberto durante décadas pola mina de lignito e alcanza profundidades de 150 metros. Endesa, que explota a central, estima que completará o enchido a finais do 2011. Os ecoloxistas defenden que o proxecto é unha sentenza de morte para o Eume, un río que, desde 1960, permanece seco ao longo de 3,4 quilómetros polo caudal desviado para mover as turbinas de Endesa.

A empresa asegurou onte que está autorizada polo contrato de concesión, que data de 1953.Endesa, o xigante eléctrico que explota o río Eume e mantén completamente seco un tramo de 3,4 quilómetros desde fai medio século, defendeu onte que todas as súas accións axústanse escrupulosamente á lei. En cuestión de segundos, a Xunta corrixiu á eléctrica en presenza dos seus directivos. Aínda que de forma confusa, admitiu que a compañía incumpriu a lei desecando ilegalmente un tramo do río Eume para mover as turbinas dunha das súas dúas centrais hidroeléctricas.

 A Xunta afirma que a concesión non obriga a manter un caudal ecolóxico 

Durante unha visita onte ao lago artificial das Pontes, o director xeral de Endesa para España e Portugal, José Bogas, asegurou que “todo aproveitamento dun río leva unha perturbación” e defendeu que a empresa limítase a espremer “o que está autorizado”. Ao seu lado, o conselleiro de Medio Ambiente, Agustín Hernández, recordou que na concesión a Endesa por 99 anos, que data de 1953, non se recollía a necesidade de manter un caudal ecolóxico. No entanto, Hernández terminou por corrixir timidamente ao directivo ao recordar que, efectivamente, a Lei de Pesca Fluvial de Galicia establece medidas de conservación para os ríos cun caudal ecolóxico.  

A entidade ecoloxista Ríos con Vida denunciou ante o Seprona que un tramo deste caudaloso río que rega o Parque Natural das Fragas do Eume permanece completamente seco desde 1960. Polos 3.400 metros que separan o encoro da Capela e a minicentral hidroeléctrica do Eume apenas corre un fío de auga, a pesar de que lei esixe manter permanentemente un caudal que equivale ao 10% da media anual do río.

 O conselleiro apuntou que existe un problema nos desaugadoiros do fondo do pantano da Capela, que estudan os técnicos para achar unha solución que se axuste á legalidade. Pedro Brufao, presidente de Rios con Vida, asegura que o fondo da presa acumula 27 metros de lodos contaminados, xa que as súas comportas están seladas desde fai décadas.

Este catedrático de Dereito responsabiliza a Endesa dun presunto delito de captación abusiva de augas castigado no Código Penal, e acusa ao Goberno galego de mirar para outro lado durante moitos anos. O conselleiro, que onte tamén admitiu un atraso “dalgunhas semanas” na execución do último tramo da autovía AG 64 entre Ferrol e Vilalba, que debía abrirse ao tráfico este mes, concentrou os seus esforzos en eloxiar o proxecto do lago artificial de Endesa, que definiu como un “fito ambiental” para rexenerar o oco da mina pontesa.

En pouco máis de ano e medio, o lago xa roza o 50% da súa capacidade. A compañía prevé completar o enchido das 865 hectáreas con 547.000 millóns de litros de auga cara a finais do 2011. Esta lagoa artificial, cuxa superficie duplica ao encoro de Cecebre, contará con praia e un observatorio de aves. 

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Endesa/asegura/estar/autorizada/secar/Eume/elpepiautgal/20100114elpgal_3/Tes?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Entre as aportacións da museoloxía moderna –partidaria máis dos “museos de ideas” que dos “museos de obxetos”- o concepto de ecomuseo semella unha das máis interesantes na mellora integral do patrimonio das comunidades no eido local.

O Consello Internacional de Museos defineo como “unha institución que xestiona, estuda e valora -con finalidades científicas, educativas e, en xeral, culturais- o patrimonio xeral dunha comunidade específica, incluído o ambiente natural e cultural do medio”.

A idea foi introducida a principios dos anos setenta polo museólogo Hugues de Varine. A diferencia do museo tradicional, que ten por obxecto a conservación e exhibición de obxectos culturais, a finalidade dos ecomuseos –museos comunitarios ou tamén museos do territorio- é o desenvolmento integral e sustentábel do territorio, priorizando a iniciativa cidadá sobre as institucións públicas. En palabras de Varine “un museo normal é un edificio, unha colección, un público. Un ecomuseo é un territorio, un patrimonio, unha comunidade. Un museo normal é cultura “fóra do solo”, un ecomuseo está arraigado na cultura viva dos habitantes”. E apela aos principios fundamentais que inspiraron a fundación dos primeiros ecomuseos en China:

1. Os habitantes dos pobos son os únicos titulares da súa cultura. A eles correspóndelles o dereito de interpretala e de lexitimala.
2. O significado da cultura e dos seus valores poden ser definidos unicamente por parte da intuición humana e da interpretación baseada no coñecemento. A competencia cultural debe ser enriquecida.
3. A participación é esencial para os ecomuseos. A cultura é un ben común e democrático e debe ser xestionada democraticamente.
4. En caso de conflitos entre turismo e conservación cultural é esta última a que recibe prioridade. O auténtico patrimonio non debe porse en venda, aínda que a produción dos bens de calidade baseados nas actividades tradicionais debe ser alentada.
5. É de máxima importancia a planificación integrada e ideada a longo prazo. É necesario escapar dos beneficios económicos a curto prazo que poden destruír a cultura.
6. A protección do patrimonio cultural debe integrarse nun enfoque ambiental completo. Desempeñan un papel fundamental para lograr este propósito os materiais e as técnicas tradicionais.
7. Os visitantes teñen a obrigación moral de manter un comportamento respectuoso. Deben seguir un código de conduta.
8. Os ecomuseos non contan con ningún tipo de “Biblia”. En todo momento serán distintos entre si, baseándose nas características culturais e a situación social local.
9. O desenvolvemento social é un requisito para a creación de ecomuseos en comunidades vitais. O benestar dos cidadáns debe ser mellorado de maneira que non comprometa os valores tradicionais.

A visión das nosas institucións é, con respecto ao patrimonio, moito máis cativa. O último proxecto promocionado pola Consellería de Cultura e Turismo é a instalación de paneles informativos en diversos elementos patrimoniales da comarca -castelos e mosteiros básicamente-, esquecéndose das necesidades reais e os grandes baleiros que no ámbito da protección e promoción do patrimonio e da cultura en xeral ten a nosa comarca.

Nun futuro ecomuseo do Eume –comarca que alberga un riquísimo patrimonio natural e cultural-, ademáis de obras esenciais do noso patrimonio –algunhas espalladas e descontextualizadas nos museos de Lugo ou A Coruña, ou peor aínda, en deplorables condicións de conservación- terían que ter cabida as diversas expresións da cultura popular, as súas tradicións, formas de vida e traballo, elementos significativos que conforman a memoria colectiva eumesa.

Como vimos ata agora a única intención deste PXOM é o fomento da edificabilidade incontrolada, esto tamén queda moi claro no solo urbano consolidado onde se pretende aumentar as xa esaxeradas densidades edificatorias actuais, pese a que a memoria informativa indica claramente “as edificacions tradicionais na vila son de baixo mais duas plantas, e se construiron fora do núcleo edificacións de vivenda colectiva de grande volume e desproporcionada altura”, mesmo na memoria xustificativa do PXOM afirma: “..nos núcleos mais densos están dando paso a unhas tipoloxías urbanas de vivenda colectiva, de calidade variable no que atinxe os aspectos constructivos e mala no que fai a deseño e acaemento co medio, realizadas normalmente á marxe do planeamento…. , que veñen a confirmar a innecesaria improcedencia de modelos urbanos densos de ocupación de territorio, non asumibles ainda nun concello como Pontedeume”, tamen afirma “… hai que ter claro que o modelo urbano-industrial está xa caduco no mundo …..de entre todas as falacias… a que costa mais enterrar, e a de identificar progreso con nivel de vida; e este con consumo. Nos xulgamos que é prioritario desfacer esa falacia e por iso imos partir dun pricipio distinto: a procura dunha mellora da calidade de vida….”, “preservación do medio ambiente natural e dos sinais de identidade mais fondo da sociedade eumesa”.

Resulta que contra este diagnostico tan acertado as previsións deste planeamento pasan por eliminar todo vestixio do modelo urbano existente fora da área do casco histórico, para impoñer enormes bloques de edificios de vivenda colectiva totalmente alleos ao modelo tradicional de asentamento na vila, ademais para fomentar o atractivo á intervención de promotoras inmobiliarias se aumenta a edificabilidade de gran parte do solo urbano autorizando un aumento de alturas, de forma que en zonas xa conxestionadas con alturas máximas permitidas pola normativa actual de baixo mais duas plantas e 9 m se prevé a construcción de baixo mais tres plantas e 13 metros a cornisa, 17 metros o cumio.

Un dos casos mais claros da salvaxada proposta neste plan, e o da zona entre Avd. Dr. Villanueva e Rúa Porto, precisamente a Rúa Porto un dos camiños de entrada histórica á vila, unha das trazas importantes do casco histórico, cun modelo de asentamento de vivendas unifamiliais adosadas de unha e duas plantas acordes co modelo tradicional, o PXOM inexplicablemente pasa a baixo mais tres con rúas que actualmente teñen catro metros de ancho. O modelo a implantar é o iniciado na chamada casa de D. Pablo, a sección que pretende este planeamento é a seguinte para zona marcada en azul na imaxe superior, o despropósito non pode ser maior, na imaxe se ve ben claro que unha altura admisible para Avd. Villanueva de 12 metros de ancho non é admisible para a Rúa Porto con un ancho final previsible que non chega aos 6 metros.

A brutalidade é evidente, este PXOM lexos de resolver os problemas actuais que xeraron as deficiencias do planeamento actual o que pretende é incrementalos e legalizar un modelo de ocupación axeno é de dimensións desproporcionadas.

Este planeamento ignora escandalosamente os artigos 46, 47, 48, 52 da LOUGPMR, que obrigan a:“…que o planeamento teña como obxetivo no solo urbano consolidado favorecer a conservación e recuperación do patrimonio construido… das formas tradicionais de ocupación do solo, e dos trazos diferenciais ou distintivos que conforman a identidade local. As construccións serán coherentes coa tipoloxía arquitectónica característica do contorno, en particular en canto á altura, volume e fondo edificables. Ademais as edificacións fixen as alturas en proporcion ó ancho das vias e espazos libres, de modo que queden garantidas as mellores condicions posibles de soleamento e ventilación das vivendas…Garantir a proporcionalidade entre o volume edificable e os espazos libres públicos de cada ámbito de ordenación.”

Pero a esquizofrenia urbanística de implantar modelos alleos de grandes bloques de vivenda colectiva non ten límite, si vemos a zona sombreada en bermello na imaxe superior, a obsesión chega ao imposible como construir riba dos recorridos públicos de circulación existentes como é a conexión peatonal entre a Galera e a Rúa Porto, onde o PXOM pretende construir un xigantesco bloque da altura de Caldagueiro chegando ao absurdo incluso de deixar un patio de escaso metro de ancho no interior. Non é difícil de ver a situación brutal na esquina dereita no encontro do bloque coa muralla existente onde hai un desnivel de mais de 10 m, é a edificación terá sin dubida unha altura de 23 metros a cornisa.

Esto non está regulado nin estudiado nas ordenanzas do PXOM que son malas, escasas e imprecisas, de facil aplicación nada como afirma Consultora Galega, e dende logo non serven para regular a construcción nunha topografía con pendentes tan fortes como as que temos nesta vila, o caso de Caldagueiro ou D. Pablo evidencian as enormes aberracións que xa xurdiron por falta dunha correcta regulación, o modelo a seguir sin dubida é o da fotografia inferior que dende logo de legal, respetuoso e sostible non ten nada

Considerando que o cambio climático representa unha real ameaza para a existencia da humanidade, dos seres vivos e da nosa Nai Terra como hoxe a coñecemos; Constatando o grave perigo que existe para illas, zonas costeiras, glaciares dos Himalaias, Andes e as montañas do mundo, os polos da Terra, rexións calorosas como o África, fontes de auga, poboacións afectadas por desastres naturais crecentes, plantas e animais, e ecosistemas en xeral;

Evidenciando que os mais afectados polo cambio climático serán as máis pobres do planeta que verán destruídos os seus fogares, as súas fontes de sobrevivencia e serán obrigados a migrar e buscar refuxio; Confirmando que o 75% das emisións históricas de gases de efecto invernadoiro orixináronse nos países irracionalmente industrializados do norte;

Constatando que o cambio climático é produto do sistema capitalista;

Lamentando o fracaso da Conferencia de Copenhagen por responsabilidade dos países chamados “desenvolvidos” que non queren recoñecer a débeda climática que teñen cos países en vías de desenvolvemento, as futuras xeracións e a Nai Terra;

Afirmando que para garantir o pleno cumprimento dos dereitos humanos no século XXI é necesario recoñecer e respectar os dereitos da Nai Terra;

Reafirmando a necesidade de loitar pola xustiza climática;

Recoñecendo a necesidade de asumir accións urxentes para evitar maiores danos e sufrimentos á humanidade, a Nai Terra e restablecer a harmonía coa natureza;

Seguros de que os pobos do mundo, guiados polos principios de solidariedade, xustiza e respecto pola vida, serán capaces de salvar á humanidade e á Nai Terra; e

Celebrando o día Internacional da Nai Terra,

O goberno do Estado Plurinacional de Bolivia convoca aos pobos e movementos sociais e defensores da nai terra do mundo, e invita aos científicos, académicos, xuristas e gobernos que queren traballar cos seus pobos á Conferencia Mundial dos Pobos sobre o Cambio Climático e os Dereitos da Nai Terra a realizarse do 20 ao 22 de abril do 2010 na cidade de Cochabamba, Bolivia.

A Conferencia Mundial dos Pobos sobre o Cambio Climático e os Dereitos da Nai Terra ten por obxectivos:

1) Analizar as causas estruturais e sistémicas que provocan o cambio climático e propor medidas de fondo que posibiliten o benestar de toda a humanidade en harmonía coa natureza.

2) Discutir e acordar o proxecto de Declaración Universal de Dereitos da Nai Terra.

3) Acordar as propostas de novos compromisos para o Protocolo de Kioto, e para proxectos de Decisións da Convención Marco das Nacións Unidas sobre Cambio Climático que guiarán o accionar dos gobernos comprometidos coa vida nas negociacións de cambio climático e en todos os escenarios de Nacións Unidas, respecto de:

a) débeda climática, b) migrantes-refuxiados do cambio climático, c) redución de emisións, d) adaptación, e) transferencia de tecnoloxía, f) financiamiento, g) bosques e cambio climático, h) visión compartida, i) pobos indíxenas, e j) outros

4) Traballar na organización do Referendo Mundial dos Pobos sobre o cambio climático.

5) Analizar e trazar un plan de acción para avanzar na constitución dun Tribunal de Xustiza Climática;

6) Definir as estratexias de acción e mobilización en defensa da vida fronte ao Cambio Climático e polos Dereitos da Nai Terra.

Bolivia, 5 de xaneiro, 2010

Evo Morales Ayma Presidente do Estado Plurinacional de Bolivia

A historia de Caldagueiro xa é un paradigma da situación urbanística de Pontedeume con todas as súas incongruencias, cambalaches, arbitrariedades e especulación.

O novo PXOM tenta legalizar unha das maiores infraccións que se cometeron no noso concello. Hai que lembrar que o edificio que Lagares Inmobiliaria, S.L. levantou en zona declarada non urbana pola Xunta de Galiza conta xa con varias ordes de paralización ditadas tanto pola CPTOPT como polo propio goberno local. Este feito por si só debería ser suficiente para que o Concello non lle dese agora estatus legal pola vía do plan xeral. Unha contradicción difícil de entender cando ademais o  actual alcalde instou ao promotor a axustar as obras á licenza concedida, derrubando o ilegal e impoñéndolle, en caso contrario, unha serie de multas coercitivas ata que se repuxese a legalidade.

Lagares presentou un recurso ante o xulgado que lle foi desestimado. O recoñecemento xudicial da postura do executivo local non amilanou a este promotor que quebrantou as ordes do consistorio tantas veces que merece ser considerado o maior insubordinado da historia de Pontedeume. Curiosamente é o noso  concello  un dos poucos onde se premia o desacato. E a proba témola no PXOM, que concede a Lagares un dos maiores beneficios aos que un promotor pode aspirar.

Por obra e gracia da achaiadura urbanística os terreos nos que se levanta o mamotreto pasan a ser urbanos, o fondo edificable pasa de doce a quince metros, a edificabilidade supera  a permitida pola Lei de Ordenación Urbanística, a cesión do promotor para espazos libres e zonas verdes é inferior á estipulada pola mesma lei, e, por último, se lle outorga ao insigne construtor a posibilidade de seguir construíndo nun espazo que a Xunta declara como de protección paisaxística e costeira. Toda unha serie de prebendas que poden ser entendidas pola cesión que este promotor fai de certas parcelas para disfrute do Concello. Entendidas pero non xustificadas. A cesión de bens non pode eximir do cumprimento do lexislado na LOUPMR de Galiza, aínda que moitas veces parece que os promotores disfrutan dunha bula papal para sortear as obrigas que as leis impoñen.

A historia de Caldagueiro xa é un paradigma da situación urbanística de Pontedeume con todas as súas incongruencias, cambalaches, arbitrariedades e especulación.

O novo PXOM tenta legalizar unha das maiores infraccións que se cometeron no noso concello. Hai que lembrar que o edificio que Lagares Inmobiliaria, S.L. levantou en zona declarada non urbana pola Xunta de Galiza conta xa con varias ordes de paralización ditadas tanto pola CPTOPT como polo propio goberno local. Este feito por si só debería ser suficiente para que o Concello non lle dese agora estatus legal pola vía do plan xeral. Unha contradicción difícil de entender cando ademais o  actual alcalde instou ao promotor a axustar as obras á licenza concedida, derrubando o ilegal e impoñéndolle, en caso contrario, unha serie de multas coercitivas ata que se repuxese a legalidade.

Lagares presentou un recurso ante o xulgado que lle foi desestimado. O recoñecemento xudicial da postura do executivo local non amilanou a este promotor que quebrantou as ordes do consistorio tantas veces que merece ser considerado o maior insubordinado da historia de Pontedeume. Curiosamente é o noso  concello  un dos poucos onde se premia o desacato. E a proba témola no PXOM, que concede a Lagares un dos maiores beneficios aos que un promotor pode aspirar.

Por obra e gracia da achaiadura urbanística os terreos nos que se levanta o mamotreto pasan a ser urbanos, o fondo edificable pasa de doce a quince metros, a edificabilidade supera  a permitida pola Lei de Ordenación Urbanística, a cesión do promotor para espazos libres e zonas verdes é inferior á estipulada pola mesma lei, e, por último, se lle outorga ao insigne construtor a posibilidade de seguir construíndo nun espazo que a Xunta declara como de protección paisaxística e costeira. Toda unha serie de prebendas que poden ser entendidas pola cesión que este promotor fai de certas parcelas para disfrute do Concello. Entendidas pero non xustificadas. A cesión de bens non pode eximir do cumprimento do lexislado na LOUPMR de Galiza, aínda que moitas veces parece que os promotores disfrutan dunha bula papal para sortear as obrigas que as leis impoñen.

Cada día que pasa coñécese mellor o nefasto sistema de alcantarillado co que está dotado o concello de Pontedeume. O actual goberno local denuncia agora a deficiente rede de alcantarillado que foi instalada na zona de Esteiro no ano 2002 e fai responsábel ao anterior equipo de goberno e á empresa adxudicataria.

As augas residuais non son tratadas na depuradora e verten directamente á ría na zona do Covés o que provoca, segundo os veciños, desagradables cheiros no lugar. Esta situación mantense dende hai anos sen que os responsables do Concello tomasen medidas ao respecto.

Non se trata dunha excepción no sistema de depuración de augas residuais. Hai máis uns meses a Xunta de Galiza recoñecía que as medidas de eliminación da contaminación bacteriolóxica non funcionan na depuradora de Pontedeume. Esta depuradora pode considerarse fóra de uso segundo a Consellaría de Medio Ambiente o que significa que as augas residuais de Pontedeume, xunto coas do limítrofe concello de Cabanas, son vertidas á ría sen depuración bacteriolóxica.

Tamén an Agosto do pasado ano os veciños de Boebre denunciaban unha situiación similar na súa parroquia, concretamenteno lugar de Ber. A causa pprincipal reside na urbanización situada a carón da praia cuxas augas residuais verten directamente á ría. Outro tanto sucede no lugar próximo de Vizús (Centroña) onde recentes construcións levantadas á marxe da legalidade están contribuíndo a que a nosa ría sexa unha das máis contaminadas de toda Galiza segundo un informe da  Dirección Xeral de Recursos Mariños e o Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño.

O Supremo prohibe legalizar proxectos con orde de derriba.

O Tribunal de Conflitos de Xurisdición advirte ao Goberno local da Coruña que os órganos xudiciais son os únicos competentes para decidir se o Concello pode reglamentar as construcións que decretan demoler.

 Xulgado ou Concello, quen ten potestade para legalizar proxectos que os maxistrados ordenan derrubar? O Tribunal de Conflitos de Xurisdición do Supremo teno claro: os órganos xudiciais son os que deciden. O alto tribunal denegou a razón ao Concello, que esixía que lle recoñecese autoridade administrativa para legalizar os depósitos de combustible de CLH instalados en Bens. A sentenza conclúe que a Administración municipal debe respectar as decisións dos maxistrados, que son os únicos que teñen potestade para decidir se o Goberno local pode corrixir irregularidades urbanísticas para impedir a demolición de construcións.

O Supremo advirte ao Concello que é a Xustiza a que ten que dar o visto e prace ás licenzas que concede para legalizar construcións con ordes de derriba. Os maxistrados, sostén o alto tribunal, son os que teñen potestade para decidir se a legalización é posible e se os permisos municipais respectan as esixencias ordenadas polo xulgado que decreta a demolición.

 O Tribunal de Conflitos de Xurisdición avisa ao Concello da súa incapacidade para reglamentar proxectos que os maxistrados ordenan destruír porque a decisión, en última instancia, corresponde aos órganos xudiciais. O Supremo realiza estas advertencias ao Executivo local nunha sentenza que emitiu despois de que o Concello reclamáselle autoridade administrativa para legalizar os depósitos de combustible e instalacións de bombeo que a empresa CLH xestiona en Bens e que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia decretou demoler.

 No fallo, os xuíces de Conflitos de Xurisdición do Supremo rexeitan a demanda do Concello e sentencian que é o Xulgado do Contencioso-administrativo número 3 da Coruña o que ten capacidade para decidir se as licenzas que concedeu o Concello para legalizar os depósitos impiden a súa derriba. As instalacións non serán demolidas porque o Superior anulou a orde, pero o alto tribunal non examina na sentenza se a estación de bombeo debe ser destruída ou non, senón quen ten a capacidade para decidir se é legal, e conclúe que é competencia dos órganos xudiciais, non do Concello.

“É a sentenza e o exacto cumprimento do ordenado nela a que abrirá ou non a posibilidade de legalización e a que definirá e delimitará, se tal posibilidade existise, as pautas, requisitos, circunstancias e esixencias para tal legalización”, subliña o alto tribunal no fallo, no que destaca que o Xulgado que ordenou a derriba dos depósitos e que despois anulou a demolición exercía “unha potestade propia e exclusiva de órgano xurisdiccional, lonxe de substituír á Administración no exercicio das súas funcións”. O Concello recorreu ao Tribunal de Conflitos de Xurisdición porque estima que a concesión das licenzas e a legalización é competencia administrativa, algo que rexeita o Supremo na sentenza.

Os maxistrados que estudaron o conflito de xurisdición reprenden ao Concello porque é frecuente que outorgue licenzas para reglamentar construcións con ordes de derriba e advírtenlle de que eles teñen a última palabra.

O Concello empregou en varias ocasións a táctica de intentar legalizar proxectos urbanísticos sobre os que pesaban ordes de derriba con novas licenzas que corrixían as irregularidades detectadas pola Xustiza. O caso dos depósitos de CLH en Bens non é o único, pois o Goberno local utilizou o ano pasado esta mesma estratexia para tratar de evitar a demolición do edificio de Fenosa, ao corrixir no futuro plan xeral a ordenanza do inmoble e a súa normativa para que a construción estea dentro de ordenación.

O Tribunal Supremo desestimou en xullo do ano pasado os recursos presentados por Fadesa e o Concello contra unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) na que ordenou demoler o inmoble de Fernando Macías. Cando en decembro o Concello aprobou en pleno a revisión da achaiadura, incluíu varias modificacións con respecto ao documento inicial que enviara en marzo á Xunta. Entre os cambios, a normativa aplicable para o edificio co fin de deixalo en situación de ordenación, o que significa que a intención municipal é emitir unha nova licenza de obra que legalice o inmoble Conde de Fenosa e, de paso, tratar de que non sexa necesario acatar a orde de derriba do Supremo.

De novo podemos ver como os redactores do PXOM volven a manipular as cousas para favorecer determinados intereses particulais de sobras coñecidos.

No informe emitido pola Xunta en Xuño de 2007 indicaba para estos terreos de Caldagueiro: “a parte noroeste do UNC-1, entre a CP-4.803 e a estación do tren, cara ó oeste ó longo da costa que, de urbanizarse, suporá un grande impacto visual debido á topografía. Esta zona debería ser clasificada como solo rústico de protección de costas, segundo o artigo 32.2.e da Lei 9/2002”.

A xunta tamén era crítica coas alturas nesta zona: Cómpre lembrar os imperativos que impón o artigo 104 da lei 9/2002 no que atinxe á ordenación da zona do núcleo urbano de Pontedeume entre a CP-4803 e a vía do tren, no noroeste, entre outras, por mor das súas condicións topográficas e paisaxísticas. En relación co antedito non se xustifica a ordenanza U-I B+3 e B+4 na zona de grandes pendentes na fronte marítima que da á praia de Cabanas”.

Pese a esta advertencia da Xunta os redactores do PXOM insisten tercamente en continuar a urbanización ilegal iniciada no ano 2003, optando en primeiro lugar por clasificar como urbano consolidado o bloque xa construido na parte superior, tentando a sua legalización directa, para eso incluso aumenta o fondo edificable a 15 metros para acoller a construcción cando no resto do solo urbano se queda en 10 ou 12 m, legalizando tamén o bloque a medio construir contra a estrada da estación. O resto dos terreos os califica con urbano non consolidado.

Pero por senon fora pouco o atrevemento vai mais aló xa que xustamente os terreos na zona noroeste aos que a Xunta facia referencia, indicados como SCPL-2 no plano, son calificados agora como solo dotacional según as previsións indicadas na páxina 115 da memoria xustificativa, e son os que a promotora desta urbanización cede para un auditorio de 600 espectadores a construir con presuposto público.

Pero a LOUGPMR indica claramente no art. 47 “.. O planeamento efectuará as reservas de solo para dotacións urbanísticas nos lugares mais adecuados para satisfacer-las necesidades da poboación co fin de asegura-la súa accesibilidade, funcionalidade e integracións na estructura urbanística, de modo que non se localicen en zonas marxinais ou residuais”. Xustamente prohibe o emplazamento dun posible auditorio neste lugar por residual, alonxado e por riba rústico de protección de costas, non está mal.

Pero a artimaña non so consiste en esta burda maniobra xa que si vemos as fichas correspondentes ao ámbito UNC-1 (resumida na imaxe superior) ver entre as páxinas 272 e 273 da normativa do PXOM resulta que non cumple os parámetros esixidos polo art. 46 LOUGPMR, xa que a edificabilidade en cada ámbito de solo urbano non consolidado para municipios con poboación entre 5000 e 20000 habitantes se fixa nun máximo de 0.85 m2/m, curiosamente Consultora Galega aplica unha edificabilidade de 1m2/m, co que concede un total de 15171 m2 edificables en vez dos 12895 m2 máximos de aplicar o coeficiente correcto de 0.85 m2/m, polo tanto 2276 m2 mais de edificabilidade ca legalmente establecida que representan aproximadamente unhas 20 viviendas de 90 m2.

Por outra banda a cesión obligatoria de espazos libres e zonas verdes (EL/ZV) según a lei é do 10% da superficie total da parcela, e decir para 15171×10%=1517 m2, pero no cuadro podemos ver que esta cesión é de so de 1000 m2, polo tanto tamén incumple esta previsión obligatoria.

O mais curioso e que nas fichas entre as paxinas 149 e 150 da memoria xustificativa (imaxe superior) cando se fan as contas da avaliación da capacidade máxima de vivendas do PXOM se computa unha superficie edificable de 12895 m2 para este UNC-1 en vez dos 15171 m2 que se conceden finalmente na ficha da memoria da normativa, de novo mais errores. De esta maneira se estiman soamente a construcción de 86 vivendas de 150 metros computables (100 m2 utiles, 125 m2 construidos), pero este erro conxuntamente coa realidade de que a superficie media das vivendas construidas hoxe en dia ronda os 70 m2 utiles, 90 construidos e 115 m2 con zonas comunes. Polo tanto da previsión de 86 vivendas indicadas na taboa, na realidade no UNC-1 poderanse construir aproximadamente nos 15171 m2 concedidos unhas 132 vivendas é decir un 50% mais do estimado na taboa de avaliación de capacidade máxima do PXOM. Como sempre a documentación tenta restar importancia ou ocultar as intencións reais, que non son outras que permitir a construcción máxima é insostible, afogar o mais posible as xa densas zonas habitadas.

Finalmente para xustificar esta artimaña onde claramente sae favorecida esta promotora se quita edificabilidade en outras parcelas para que a media supostamente cumpla o legal. Cando según o art. 46  da LOUGPMR obriga a que a comprobar a edificabilidade máxima en cada ámbito. Dende logo as operacions realizadas son moi oscuras e en todo caso sempre favorecendo no mesmo sentido.

Pero o mais lamentable de todo esto é que ainda así non se cumple de ningunha maneira coas esixencias da LOUGPMR, xa que a clasificación como urbano consolidado das parcelas xa construidas ilegalmente non corresponde coas previsións da lei. No art. 12.b da LOUGPMR indica: “ Solo urbano non-consolidado…así como as áreas de recente urbanización xurdida á marxe do planeamento”. E decir en todo caso deberiase delimitar todo o ámbito como solo urbano-non consolidado incluindo as edificacións existentes, e calcular as cesións de espazos libres e zonas verdes e edificabilidade máxima de acordo co total da superficie, pero o problema de axustarse a este criterio sería posiblemente que a edificabilidade da área xa está esgotada co que se indica agora como urbano tendo que deixar o resto como zonas libres, cousa que sin dubida non é do agrado da promotora propietaria da maioria dos terreos. Este é o problema, non se está aplicando a lei senon saltandoa para complacer a certos promotores que levan anos deteriorando enormemente o entorno privilexiado que temos.

Como afirmábamos ao pricipio non hai dubida que este PXOM está redactado a medida de determinados intereses particulais e non da colectividade.