Nunha entrevista ao concelleiro de urbanismo de Pontedeume, asegúrase que o Concello xa solicitou ás distintas administracións todos os informes necesarios para proceder á aprobación do PXOM. La Opinión

Permítasenos lembrar que tal como se regula na Lei de Ordenación Urbanística e de Protección do Medio Rural de Galiza, rematada  a fase de elaboración do planeamento e inmediatamente antes da súa aprobación inicial, o expediente completo será remitido ao conselleiro competente en materia de urbanismo e ordenación do territorio para o seu informe.

Como se sabe, dito informe foi emitido pola CPTOPT en xuño de 2007. Nel se instaba ao Concello a modificar determinados aspectos do proxecto que naquel intre lle foi enviado ao conselleiro. Dous anos máis tarde o pleno aproba inicialmente o proxecto presentado polo alcalde. Un tempo demasiado longo durante o cal modificáronse determinadas leis que afectan ao ordenamento urbanístico. Ademais moitas das esixencias que a consellaría recollía no documento non foron acatadas polo Concello de Pontedeume, dende a cualificación de solo rústico para os terreos nos que se asenta a empresa Einsa, ata a declaración de zona de protección paisaxística para o lugar de Caldagueiro (sen esquecer que o novo planeamento insiste en tratar como núcleos rurais tradicionais lugares que a Xunta non cataloga como tales).

Cabe preguntarse se o feito de que o Concello aprobase inicialmente o proxecto pode ser cuestionado pola súa presunta ilegalidade. Nen foi aprobado inmediatamente despois de emitir o informe da consellaría nin se acataron as resolucións que esta ditou. De ser así os grupos políticos incurrirían nunha grande irresponsabilidade. E sobre todo por non esixir que o documento se adaptase á normativa imposta pola Consellaría de Polica Territorial. Unha irresponsabilidade que pode dar ao traste coa aprobación definitiva do PXOM

Analisando polo miudo as redes de abastecemento, saneamento e electricidade que o plan xeral contempla para o noso concello, aparecen infraestruturas difíciles de xustificar tendo en conta as escasas vivendas ás que se pretende beneficiar. Porén resultan sospeitosas de ser a punta de lanza de futuras urbanizacións.

No que se refire á rede de abastecemento podemos apreciar como nalgúns lugares créanse centos de metro de tubaxes para alimentar unha ou dúas vivendas. É o caso da liña AAB-7 (en Cermuzo) e AAB-13 (na Regueira). Outras liñas son trazadas cruzando fincas privadas cando poderían levarse polos camiños públicos. É o caso da AAB-12 que abastecería á ampliación do polígono de Vidreiro. Paradoxalmente, figuran como liñas proxectadas outras que xa existen dende hai anos. Rferímonos ás liñas AAB-8 e AAB-9 que chegan ao lugar do Grove, así como a AAB-14.

Pero sen dúbida o máis desconcertante é a liña AAB-17 que baixa dende Einsa ata o Covés,cunha lonxitude de 1700 m. e que alimentaría a tres vivendas cun só habitante censado. Esta liña atravesa unha espesa zona forestal e descorre paralela aos lindes dos terreos de Einsa, unha empresa que tamén se adica aos negocios inmobilarios dende a súa sociedade Edicións Informatizadas Inmobiliaria, S.L.

Como sospeitosa é a creación da liña AAB-16, con servizo a Einsa, cando xa existe unha que vai paralela á anterior.

E a rede de saneamento parece confirmar a idea dunha futura urbanización nestes terreos adxacentes a Einsa. Unha liña de saneamento de case 2 quilometros atravesa a mesma masa forestal e que só serviría para atender as necesidades de media ducia de vivendas.

Outro tanto sucede en Cermuzo onde novamente  proxéctase unha liña de saneamento, a ASN-21, para dar servizo a tres vivendas. Máis ben parece que todo está pensado para facilitar a creación dunha futura urbanización, idea nada ficticia se pensamos que no pasado houbo “movemento” de promotores interesados en mercar grandes extensións de terreos.

                         Silvio Rodríguez, Rabo de nube 

Outro caso máis de interesada interpretación das leis acaba no Tribunal Supremo. Hai unhas semanas xa recolliamops nesta páxina o caso dunha veciña que pretendía que o deslinde do Ministerio de Medio Ambiente non afectase á súa vivenda de Andahío. Alegábase que a propiedade estaba en zona urbana e polo tanto o deslinde só podía entenderse dentro dos 20 metros da liña de costa. O Supremo desestimaba este argumento e declaraba a zona non urbana, contradecindo así as teses non só da reclamante senón do propio Concello.

Hoxe aparece un novo caso no que o alto tribunal volve a ditar que a zona de Andahío non ppode ser cualificada como chan urbano e polo tanto o deslinde de costas chega aos 100 metros. Segundo informa La Opinión, O Tribunal Supremo rexeitou o recurso presentado por un veciño de Pontedeume contra o deslinde do dominio público marítimo terrestre aprobado polo Ministerio de Medio Ambiente en 2002 para o tramo de costa de case dous quilómetros entre punta Carboeira e o límite co termo municipal de Miño.

A Xunta de Galiza pronunciouse sobre este problema e declarou que a zona en cuestión non podía ser declarada urbana consolidada e non procedía reducir o deslinde aos 20 m como se fai nos núcleos urbanos. O que si discrepaba desta resolucuión era o Concello de pOntedeume que unha vez máis poñíase ao lado dos promotores e declaraba que os terreos eran urbanos cando nas Normas Subsidiarias aparecen como urbanizables. O tribunal Supremo cualifica esta actitude do Concello como incoherente.

Ademais, “non promoveu a modificación da achaiadura para axustar a clasificación do chan á situación consolidada de chan urbano que afirma teñen os terreos”.

A plataforma eumesa asegura que o plan xeral cualifica como zonas verdes parcelas de particulares, que poderían chegar a ser expropiadas

O colectivo Fusquenlla denuncia que o Concello pretende apropiarse de chan privado grazas ao Plan Xeral de Ordenación Municipal (PGOM). Asegura que no documento urbanístico, en fase de exposición pública desde principios de decembro, cualifícase como zonas verdes parcelas privadas “que non se cederán gratuitamente”, senón que terán que ser obxecto de “apropiación onerosa” por parte do Concello e, de non ser así, procederase á “expropiación forzosa” dos terreos.

A plataforma critica, ademais, a escaseza de espazos verdes recollidos no documento e apunta que esta deficiencia é recoñecida polo proxecto urbanístico. Para iso fai referencia ao apartado do documento no que a empresa redactora, Consultora Galega, explica en relación ás condicións de calidade de vida e cohesión esixidas pola Lei de Ordenación e Protección do Medio Rural de Galicia, e concretamente á previsión de espazos libres en función da capacidade máxima residencial do PXOM, que se podería aventurar un cómputo deficitario a partir dos espazos libres existentes”.

Fusquenlla apunta que as únicas zonas verdes previstas no plan xeral, que “apura ao máximo a capacidade edificatoria, están na zona de Pelamios, lugar onde, segundo o colectivo, pretende apropiarse de chan privado.

Se a esta situación engádeselle a reducida superficie de chan rústico de protección paisaxística proposta no PXOM, en opinión de Fusquenlla, é unha mostra evidente de que a “verdadeira intención” do documento non é dotar aos veciños de zonas verdes, tan necesarias “nun Concello no que se substituen lugares de lecer e áreas deportivas por aparcadoiros”. La Opinión

Unha das máis graves carencias que presenta o novo Plan Xeral é a escasez de espazos verdes, tan necesarios polo demáis nun concello a cuias autoridaes non lle doen pezas á hora de sustituir as áreas deportivas e de lecer por improvisados aparcadoiros. Véxase se non a ocupación que sofre a diario polos vehículos a alameda de Raxoi. 

A penuria apréciase particularmente no núcleo de Pontedeume. O mesmo PXOM recoñece que en relación ás condicións de calidade de vida e cohesión esixidas no artigo 47 da LOUPMRG 9/02, e referidas á previsión de reservas de espazos libres en función da capacidade máxima residencial derivada do PXOM, poderíase aventurar un cómputo deficitario a partires dos espazos libres existentes. 

As únicas zonas verdes previstas nun Plan que apura ao máximo a capacidade edificatoria son as denominadas ZVPX-10, ZVPX-11 e ZVPX-12, na zona de Pelamios. Pois ben, a desvergoña dos redactores chega a tal extremo de calificar como zonas verdes parcelas privadas que non se van a ceder gratuitamente, se non que teñen que ser obxecto de apropiación onerosa por parte do municipio, en último caso mediante expropiación forzosa. E se a isto lle engadimos a reducida superficie de solo rústico de protección paisaxística proposta no PXOM, queda claro que a verdadeira intención de Consultora Galega non é dotarnos de espazos libres nin de novas zonas verdes, a pesar do sensible aumento da superficie urbanizada. 

Un atentado máis  en nome da “sustentabilidade” e da mellora da calidade de vida.

Unha morea de colectivos cidadáns, centros sociais e asociacións de veciños da cidade da Coruña, entre os que se atopan Arquitectos sen Fronteiras, FugaEmRede, a Rede de Dereitos Sociais,  o C.S. Atreu e moitos máis, acaban de presentar un manifesto no que amosan o seu rexeitamento ao modelo urbanístico proposto no novo PXOM. O colectivo Fusquenlla quere expresar a súa simpatía por esta iniciativa que nace dunha lexítima reivindicación democrática: o dereito da cidadanía a decidir sobre o futuro modelo de cidade, fronte a imposición da clase política e os grupos de presión económicos que aspiran a converter o espazo urbano nun mero mercado inmobiliario.

ESIXIMOS O DEREITO Á CIDADE!

O PXOM da Coruña, unha ilusión nada realista e pouco eco-lóxica” 

Persoas individuais, colectivos culturais e sociais, asociacións veciñais e diversos espazos da sociedade civil coruñesa queremos manifestar a nosa disconformidade rotunda, ante a aprobación inicial (unilateralmente acordada desde o concello da Coruña incluso co informe desfavorable da XUNTA) dun PXOM (Plan Xeral de Ordenación Municipal), que se materializaría na formulación dun modelo de cidade insostible, laboral, ecolóxica e socialmente falando.

Expresamos a nosa disconformidade en forma de esixencia do Dereito á Cidade. Unha cidade, a de todas e todos, necesitada de procesos de diálogo social real, recibe un plan xeral inconcreto, escuro, difícilmente comprensible e contrariamente do que se quere facer ver, cun elevado déficit no que a participación e debate cidadán se refire.

A exclusiva presenza de administracións-partidos e centros de decisión económicos privados (lobbies económicos e grande empresariado da cidade) marca a ausencia dunha formulación dialogante e participativa cunha sociedade civil activa e recoñecible (asociacións culturais e sociais, agrupacións de profesionais, asociacións veciñais, colectivos de  base,..) non tida en conta e francamente ausente do proceso de creación deste importantísimo plan de ordenación  municipal. Un PXOM que demarca as liñas que dentro do termo “modelo de cidade” marcarán o futuro social,  económico, cultural e ambiental da cidade. Grazas ao que lemos neste PXOM o futuro desta cidade semella   inconsciente e francamente en suspenso.

Que modelo produtivo (económico) impón o PXOM?

O modelo de cidade terciaria que pretende, fala dun esquema insostible e irreal laboralmente falando, no que se  substitúe un sistema produtivo máis heteroxéneo e diversificado por outro baseado en dous eixos de elevado custo  ambiental e difícil consolidación económico-produtiva.

Primeiro, un ilóxico tecido de grandes superficies comerciais que socavan o pequeno e mediano comercio ,entregando ás traballadoras e traballadores a elevadas doses de precariedade laboral e impoñendo á cidadanía un modelo de   consumo irracional moi por riba das demandas actuais e futuras da área metropolitana.

Segundo, un porto exterior (sobre o que pivotaría segundo o PXOM e o seu autor, Joan Busquets o tecido industrial e o futuro económico da cidade) tecnicamente cuestionado por persoal experto, administracións e cidadanía, sen uns orzamentos rigorosos e realistas, e dependente do proceso especulativo da venda dos peiraos do porto industrial actual; unha venda bloqueada polo estoupido da burbulla inmobiliaria nunha cidade onde o 15% das vivendas están actualmente baleiras.

Que modelo urbano (ambiental, territorial, social..) impón o PXOM?

O PXOM fala de “restablecer a relación co medio natural” algo que vai en clara confrontación coas directrices marcadas en relación á creación de novos recheos, megainfraestruturas, ou novos polígonos industriais e residenciais.

As grandes bolsas de zonas verdes nomeadas polo Plan dependen en gran medida de concellos limítrofes, algúns dos cales xa manifestaron a súa indispoñibilidade ante as intencións do municipio capitalino.

Tamén podemos afirmar que o que se supón un dos seus eixos centrais (a creación de vivendas de protección) é fume co que tratar de lexitimar e dar un marco institucional ao proceso de formalización de polígonos urbanizables (e Convenios de última hora e dubidosa formulación) onde a especulación e a xentrificación con actores privados serán o principal elemento urbanizador dunha cidade xa tremendamente densificada.

Por outra banda, unhas infraestruturas que na realidade violentan a cidade peonil (fraccionándoa con autoestradas como a terceira rolda que a illan fisicamente) para dotar principalmente de comunicación a empresas privadas (radicadas esencialmente en grandes centros comerciais e polígonos industriais de futura construción) e apoiar un modelo de transporte onde, de seguirmos co sistema de mobilidade en uso non solucionaremos os problemas de saturación automobilística. Deberíase solucionar as carencias dunha área metropolitana sen alternativas reais de transporte público, e con hexemonía absoluta e dependencia total do vehículo particular co custo de tempo,  económico, e ambiental que isto require.

Outra carencia do PXOM é o tratamento ineficiente ou vago do tecido rural; a única alternativa para os núcleos rurais existentes no termo municipal é a de ser fagocitados polo tecido urbano, sen posibilidade de hibridación e enriquecemento mutuo. No mellor dos casos vemos unha conservación dos núcleos tradicionais en tanto elementos históricos, mais destrúese ou ignórase o territorio que lles dá sentido. Por si mesmo ese territorio ten un valor cultural e ecolóxico, en tanto que son territorios sustentables sempre que se potencie, entre outros, o seu uso primario que agora está en decadencia tanto pola dificultade para poder vivir do cultivo destas terras como pola especulación do que é obxeto.

Por último, falamos dun documento que segue sen abordar a solución que dende as políticas sociais, merecen os mal chamados asentamentos marxinais, e as persoas que os habitan.

En definitiva, a cidadanía da Coruña, activa e propositiva, esiximos participar no modelo concreto (rúas, barrios, comunidades…) e xeral de cidade.

Esiximos cauces democráticos de debate participativo sobre como queremos construír o noso ecosistema urbano porque buscamos ter a oportunidade de facer desta cidade un territorio realmente habitable, sustentable e tolerante.

Esixímolo Aquí e Agora.

http://dereitoacidade.blogaliza.org/

Freire prometeu parcelas edificables a cambio da cesión de terreos para a construción dunha parte do paseo marítimo e da piscina, contraprestación que non se chegou a materializar

O Goberno local de Pontedeume terá que facer fronte ao pago da compensación dun convenio urbanístico asinado entre o Executivo do ex alcalde Belarmino Freire e a familia Tenreiro no ano 1997, polo que esta cedeu uns terreos ao Concello, o que posibilitou a construción do segundo tramo do paseo marítimo, que discorre cara a Esteiro e ata a ponte da autoestrada pola marxe litoral, e da piscina climatizada municipal.

O Executivo, do Partido Popular, asegura que descoñecía a existencia deste acordo “ata hai pouco”, cando descubriu que, aínda que os propietarios das parcelas cumpriran co seu parte do acordo, o Concello non materializou a edificabilidade dos terreos noutra zona, tal e como acordara nin, na súa falta, compensou aos afectados economicamente, segundo o estipulado no convenio.

Agora o Goberno local asegura que mantén negociacións coa familia Tenreiro para chegar a un acordo, aínda que rexeita adiantar de que tipo, se económico ou urbanístico. O que si que avanzou o concelleiro de Urbanismo e Facenda, Eugenio Otero, o pasado luns durante o debate dos orzamentos, é que a débeda económica ascende a unha cantidade “elevadísima, astronómica” xa que se tería que facer fronte ao pago de preto de “20.000 metros cadrados”, que en palabras de Otero, “é unha cifra imposible de saber”.

O portavoz municipal do Partido Socialista (PSOE), Agustín Vilariño, concelleiro de Urbanismo cando se asinou o convenio, explica que este se fixo con base nun acordo plenario aprobado por “todos os grupos da Corporación local, incluídos os seis edís que o Partido Popular tiña naquel entón”.

Vilariño destaca que o convenio naceu froito das necesidades daquel momento e que permitiu a construción da segunda fase do paseo marítimo e da piscina municipal, “servizos que levamos gozando dez anos”. Explica tamén as razóns polas que o Goberno local de Belarmino Freire non puido cumprir co pactado.

Sinala que o acordo incorporouse ao Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) que foi aprobado naquel momento de forma inicial por unanimidade da Corporación, pero o proxecto urbanístico non chegou a bo porto debido ás continuos cambios lexislativos en canto a materia urbanística, razón pola que non se chegou a materializar a edificabilidade prometida á familia Tenreiro.

“Nós cumprimos co noso compromiso, aínda que este non se puido efectuar polos continuos cambios de normativa que impediron que o plan xeral fose aprobado”, apunta o socialista, que confía en que o Goberno local chegue a un acordo cos afectados. Agora, o Concello ten dúas vías para solucionar o problema: indemnizar economicamente aos Tenreiro ou tratar de compensar con parcelas edificables noutra zona.

La Opinión

A superficie de eucaliptos triplicouse en 50 anos nas Fragas do Eume. O bosque autóctono atlántico, un dos mellores conservados de Europa, perdeu un 20% do seu territorio
R. Romar

É un dos mellores, senón o mellor, bosque atlánticos costeiro de toda Europa. Un tesouro da natureza. E ségueo sendo, só que xa non é o que era.