Dende o próximo día 14 deste mes Renfe cambiará os trens que fan o servizo entre Ferrol e Madrid, e viceversa. Pero este cambio non só afecta aos ferrocarrís senón tamén ao servizo que prestan. A gran novidade é a supresión de algunhas paradas que ata agota realizaba o chamado tren Estrella. Entre elas, como non, a de Pontedeume. Renfe alega falta de pasaxeiros nestas localidades agora suprimidas.Deste xeito a nosa vila queda sen o único tren de longa distancia que nos comunicaba coa capital do Estado.

Un paso máis na completa desaparición dun transporte público que debería ser potenciado como alternativa sustentábel ao uso dos automóbiles. Antaño Pontedeume contaba con estación; logo foi transformada en simple apeadeiro; agora, unha reliquia do pasado. Iso si, Renfe e Fomento estudan implantar o tren de alta velocidade entre Ferrol e Coruña seccionando a nosa comarca pola zona máis preciada: o litoral. Ese que as nosas autoridades din protexer pero non de quen.

Por certo, o percorrido entre Ferrol e Madrid seguirá sendo dalgo máis de 11 horas. E Renfe non se explica a falta de pasaxeiros nos seus trens.

O Ministerio de Medio Ambiente iniciará hoxe, a través da Dirección Xeral da Sustentabilidade da Costa e do Mar, a última fase da demolición do hotel da praia de Ber, en Pontedeume, unha actuación que suporá a incorporación ao dominio público marítimo terrestre de 3.730 metros cadrados de superficie.
Os traballos para a derriba do inmoble, situado en primeira liña de praia, comezaron o pasado mes de novembro. Nunha primeira fase, o departamento estatal desmantelou o interior do hotel Mar Muíño e separou os residuos xerados, clasificando madeiras, tabiquería, cerámica, residuos metálicos, escaiolas, vidro e aveños domésticos, entre outros. Hoxe está previsto que entren as máquinas encargadas de desmontar as catro plantas do edificio e de trasladar os materiais a un xestor autorizado. Segundo informou o Ministerio de Medio Ambiente, estes 3.730 metros cadrados, unidos aos recuperados pola demolición do restaurante Anduriña -situado á beira do hotel- supón rescatar máis de 7.000 metros cadrados de terreo, para uso público.
A derriba do Mar Muíño, actuación orzada en 3,3 millóns de euros, supuxo “unha das máis emblemáticas destas características realizadas nos últimos anos en Galicia”, segundo destacou onte o Ministerio de Medio Ambiente. As directrices da Dirección Xeral de Sustentabilidade para este enclave foi a adquisición destes inmobles e a súa posterior demolición.
O próximo ano, a Dirección Xeral de Sustentabilidade da Costa e do Mar redactará un proxecto para ordenar este espazo de acordo cos parámetros establecidos na “instrución para o tratamento do bordo costeiro”. Con iso, aspira a mellorar o uso público, a accesibilidade ao areal e a ordenación dos estacionamentos, en concordancia cos parámetros de sustentabilidade do Ministerio. La Opinión

O Ministerio de Medio Ambiente iniciará hoxe, a través da Dirección Xeral da Sustentabilidade da Costa e do Mar, a última fase da demolición do hotel da praia de Ber, en Pontedeume, unha actuación que suporá a incorporación ao dominio público marítimo terrestre de 3.730 metros cadrados de superficie.
Os traballos para a derriba do inmoble, situado en primeira liña de praia, comezaron o pasado mes de novembro. Nunha primeira fase, o departamento estatal desmantelou o interior do hotel Mar Muíño e separou os residuos xerados, clasificando madeiras, tabiquería, cerámica, residuos metálicos, escaiolas, vidro e aveños domésticos, entre outros. Hoxe está previsto que entren as máquinas encargadas de desmontar as catro plantas do edificio e de trasladar os materiais a un xestor autorizado. Segundo informou o Ministerio de Medio Ambiente, estes 3.730 metros cadrados, unidos aos recuperados pola demolición do restaurante Anduriña -situado á beira do hotel- supón rescatar máis de 7.000 metros cadrados de terreo, para uso público.
A derriba do Mar Muíño, actuación orzada en 3,3 millóns de euros, supuxo “unha das máis emblemáticas destas características realizadas nos últimos anos en Galicia”, segundo destacou onte o Ministerio de Medio Ambiente. As directrices da Dirección Xeral de Sustentabilidade para este enclave foi a adquisición destes inmobles e a súa posterior demolición.
O próximo ano, a Dirección Xeral de Sustentabilidade da Costa e do Mar redactará un proxecto para ordenar este espazo de acordo cos parámetros establecidos na “instrución para o tratamento do bordo costeiro”. Con iso, aspira a mellorar o uso público, a accesibilidade ao areal e a ordenación dos estacionamentos, en concordancia cos parámetros de sustentabilidade do Ministerio. La Opinión

Dende países do norte de Europa chéganos iniciativas que poden supoñer un freo ao problema da especulación inmobiliaria. Sabido é que o “boom” do ladrillo foi debido ao interese manifesto en investir en vivendas que pronto se revalorarían. Non había unha necesidade clara de construír en España tantos pisos como os construídos en Francia, Alemaña e Italia conxuntamente. 

A medida, que xa está moi extendida en países como Dinamarca, Alemaña, Suecia e Holanda (neste país case a terceira parte da vivenda facilítase por esta vía), vaise poñer en práctica en Catalunya por mor da iniciativa dunha ONG chamada Sostre Cívic. SostreCívic é unha asociación sen ánimo de lucro que ten como obxectivo ofrecer propostas e solucións aplicables á nosa sociedade para facela máis xusta e respectuosa coas persoas e a contorna a través de valores aplicados a un urbanismo e un acceso á vivenda non especulativos.

Trátase dun un sistema segundo o cal a propiedade dos pisos sempre permanece en mans dunha cooperativa, na que os seus membros participan e pola que gozan dun dereito de uso indefinido da residencia, a través dun aluguer brando, explica Raül Robert, vogal da ONG. Vén ser como un aluguer infinito no tempo. Non se pode vender a vivenda, xa que logo tampouco especular con ela. Os cooperativistas poden gozar da súa residencia para sempre e transmitila en herdanza, pagando unha entrada inicial e unha achega mensual aasequible, entre 350 e 400 euros,  cunha entrada inicial doutros 3.000. Os concellos participan cedendo o chan ás cooperativas para construír as vivendas de tal xeito que aqueles permanecen sempre como propietarios dos terreos. As primeiras vivendas vanse levantar en Cerdanyola e en Argentona.

O Concello de Cabanas solicitou axuda á Xunta para executar a sentenza que lle obriga a derrubar parte do edificio Elpidio, máis coñecido como O Penso, debido á “incapacidade” do Concello de facer fronte aos máis de tres millóns de euros nos que foi orzada a demolición, xunto coas indemnizacións aos inquilinos do inmoble -o orzamento do Concello para o presente exercicio é de 2,6 millóns de euros-.
O Goberno local, que preside Germán Castrillón (PP), considera inxusto que teñan que ser os veciños “os que deban pagar polas irregularidades cometidas por anteriores gobernantes”. O equipo de goberno, integrado polo Partido Popular e a Agrupación de Electores de Cabanas (AEC), sostén que o fallo xudicial que obriga a tirar parte do Penso é “un dos problemas máis graves aos que ten que facer fronte o Concello” e unha “herdanza da mala xestión do PSOE que durante o mandato en coalición co BNG non se soubo xestionar”.
“O Concello acumulou sentenzas contrarias que só serviron para ir reducindo o campo de actuación e que levan á necesidade de proceder de forma inminente á derriba”. O Executivo municipal mantén a súa postura en contra de rebaixar o Imposto de Bens Inmobles (IBI) -que este ano subiu do 0,40% ao 0,55%- e asegura que se ve “obrigado” a manter o incremento deste gravame “á espera dunha resposta oficial por parte da Xunta”.
Castrillón asegura que no caso de que recibise axuda do Goberno autónomo revisaría a contribución “para baixala”, como demanda a oposición. “En caso contrario, sería unha irresponsabilidade facelo, tendo en conta as débedas que ten pendentes o Concello pola herdanza de anteriores gobernos”, destaca o rexedor.
O Concello de Cabanas recorreu o auto no que Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) ordenáballe iniciar, antes do 15 pasado de setembro, a derriba da segunda fase do edificio O Penso e presentou ante este órgano unha proposta razoada de execución na que solicitaba afrontar os gastos da demolición e as indemnizacións aos afectados no período 2009-20015.
Segundo as normas subsidiarias de Cabanas, no lugar no que se levanta o edificio O Penso tan só podíase construír unha planta baixa, dúas altas e bajocubierta. Con todo, o terreo presenta un desnivel e a promotora levantou cinco plantas máis bajocubierta. La Opinión

Xai hai uns días apareceron os primeiros cascallos da ampliación do Hotel Sarga en Cabanas. Unha sentenza do TSXG avalada polo Tribunal Constitucional obrigou aos propietarios a demoler o construído ilegalmente, amais de sancionar ao alcalde de Cabanas por non velar polo mantemento da legalidade urbanítica.

A denuncia destas obras partíu dun particular. Unha vez máis son estes e as asociacións cidadáns as que teñen que protexer as vilas e cidades dunha depredación urbanística que agora amosa a peor das súas caras en forma de grave crise económica. A responsabilidade de alcaldes e gobernos superiores non debería pasar desapercibida ao conxunto da cidadanía pois de seguro volverán a pedir o voto para, dende os despachos, seguir beneficiando as iniciativas daqueles que só buscan un rápido beneficio económico.

Quedan outras sentenzas sen aplicar e denuncias sen resolver pero un mínimo optimismo lévanos a pensar que non están lonxe de materializarse. As vivendas de Nogueirosa, a obra de Correos, o edificio inconcluso da Av. de Ferrol, Caldagueiro e outras, seguen á espera de que o poder xudicial enmende as barbaridades cometidas polos nosos gobernantes.

Máis información en La Opinión

No ano 1999 o Concello concedeu licenza para construír unha vivenda en zona de protección costeira, en Freixeiro-Nogueirosa. Seis anos despois o Xulgado do Contencioso Administrativo anulou dita licenza por considerar que ao estar en chan rústico de protección costeira a concesión carecía de validez. Ademais ordenaba ao Concello derrubar a edificacion existente.

Segundo se informa nos medios, o alcalde xa iniciou os trámites para executar a sentencia e encargou aos técnicos municipais un informe sobre a situación actual da obra como paso previo para demoler o construído.

Non é esta aúnica construción cuxa licenza foi anulada polos tribunais. Outras oito casas da parroquia de Nogueirosa tamén teñen pendentes cadansúa sentenza de demolición. Todas as licenzas foron outorgadas polo goberno de Belarmino Freire o que lle ocasionou que todos os membros do equipo de goberno foran acusados pola fiscalía como responsabeis das concesións outorgadas. Agora o Concello enfróntase á pesada tarefa de asumir uns gastos que repercutirán nas arcas municipais. Todos os eumeses estamos a pagar cos nosos impostos a caótica xestión urbanística que o Concello levou durante os derradeiros anos. Demostrouse que as denuncias cidadáns e as sentenzas xudiciais son as únicas alternativas ao proceso de degradación que o ladrillo ocasiona a unha comunidade como a nosa. Os alcaldes, insensibles ao problema, actuaron como xestores dos intereses privados desoíndo as queixas dos que alertaban do deterioramento do hábitat. A día de hoxe a receptividade do Concello ás denuncias urbanísticas deixan moito que desexar. Dende o noso colectivo seguimos traballando para que as infraccións que se están a cometer tanto no casco urbano como no rural teñan unha resposta que non acaba de chegar. Pasarán varios anos para que esta chegue en forma de sentenza xudicial?

As primeiras protestas dos veciños xa se deron a coñecer. O gasoduto que Gas Directo (Unión Fenosa+Cepsa) promove para abastecer ao concello de Pontedeume de gas natural atravesa varias parroquias e afecta a máis de 200 propiedades privadas. A forma de levar a cabo semellante construción en terreos privados non é a que cabería esperar da expropiación senón algo máis lesivo para os intereses dos propietarios. Ocúpase unha franxa de terreo de 10 metros de ancho na que non se pode edificar, prohibíndose tamén a plantación de arbustos e árbores nunha franxa de 4 metros. Os terreos seguen sendo propiedade dos veciños pero de feito o seu uso está restrinxido pola compañía gasística.

Ningunha compensación a cambio para os que son privados das súas pertenzas e moitos beneficios para as empresas suministradoras. Unhas empresas que parece non estar afectadas pola crise económica e que se benefician dun sistema que as protexe por riba dos intereses colectivos da cidadanía. A iso hai que engadir a salvaxe destrución dun territorio que supón en demasiados casos unha fonte de riqueza para moitas familias. Pero as empresas non están para atender as consecuencias do impacto que os seus proxectos ocasionan. Buscan a maior rentabilidade co menor custo e para iso ocontan co apoio dos poderes políticos, sempre  serviles coas grandes multinacionais.

Vecinos oponse a que o gasoduto cruce a súa parroquia e non lles abasteza (La Opinión)

O gasoduto que a empresa Gas Directo promove en Pontedeume afectará a 232 leiras e camiños do municipio que pertencen a uns 180 propietarios, entre os que se atopan, ademais de veciños, o Concello de Pontedeume, o Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS), a Xunta, o Ministerio de Fomento, Xestur e as empresas CRCObras e Servizos, Leite Celta, Eínsa e Eumegás.
Algúns dos terreos e vías veranse afectados tan só durante as obras de construción da condución de gas e na maior parte deles, a Dirección Xeral de Industria, Enerxía e Minas aprobou a servidume de paso proposta pola empresa promotora, que se aplicará a un total de 10.857 metros cadrados de superficie.
Gas Directo, que pertence nun 60% a Unión Fenosa e nun 40% a Cepsa, obtivo a concesión administrativa para a distribución de gas natural no municipio de Pontedeume no ano 2000. A empresa solicitou a aprobación do proxecto en 2001 e en 2003 modificouno por mor das alegacións presentadas, nas que se advertía da existencia de varios mananciais non recollidos nos planos. Ademais, Gas Directo decidiu instalar unha condución máis ancha, para garantir a subministración a unha maior poboación. Posteriormente, incluíu un subramal para abastecer á zona de Campolongo que completa o proxecto anterior, pero ningún destes proxectos chegou a aprobarse, tal e como recolle o anuncio publicado o pasado sábado pola Xunta no Boletín Oficial da Provincia (BOP), polo que Industria publicita o inicio do período de exposición pública da declaración de utilidade pública do gasoduto, así como do seu proxecto de execución.
A empresa xustifica a substitución dos dous anteriores proxectos por un novo na “posibilidade de desenvolvemento na zona de novos plans de ordenación, tanto urbanos como industriais”, así como na previsión dun “crecemento do consumo”.
O novo ramal a Pontedeume terá o seu inicio en Miño, no gasoduto que discorre por Mugardos, Betanzos, Abegondo e Sabón e que pertence á rede de conducións asociadas á planta de gas que Reganosa posúe en Mugardos. A tubaxe finalizará no núcleo urbano de Pontedeume.
O proxecto de Gas Directo prevé instalar válvulas de acometida para o consumo industrial das empresas Leite Celta e Eínsa, na parroquia de Andrade, así como para o consumo industrial na zona de Campolongo. As conexións restantes permitirán fornecer gas para uso comercial e doméstico a Pontedeume, Campolongo e a localidade veciña de Miño. De feito, pouco máis de cinco quilómetros do gasoduto discorrerán polo municipio de Pontedeume e case dous (1,8) polo de Miño.
O orzamento da obra é de 1,2 millóns de euros e nos terreos nos que se establece unha servidume de paso. Esta suporá a afección dunha franxa dun metro a cada lado do gasoduto na que a gasística poderá actuar cando desexe. Nesta superficie e no metro seguinte, os donos das leiras poderán cultivar todo tipo de especies menos árbores e arbustos. Tampouco poderán arar a unha profundidade maior de medio metro.
Quen desexen consultar o proxecto e presentar alegacións, se o estiman oportuno, teñen de prazo ata o 5 de decembro para facelo na Dirección Xeral de Industria, en Santiago, ou na delegación de Industria na Coruña. La Opinión

Hoxe La Opinión faise eco da frustrada peatonalización do casco histórico. Unha medida necesaria que non acaba de materializarse por mor do desleixo dos responsabeis municipais ou polo interese manifesto de determinados sectores que non ven con bos ollos a referida peatonalizaciòn.Son moitos os comerciantes que cren, inxustificadamente, que a medida suporía un atranco para o desenvolvemento dos seus negocios. Nada máis lonxe da realidade se se estudan os efectos que a peatonalización causou naquelas vilas nas que se implantou.

Segundo o xornal, o alcalde admite que deben ser colocados novos pivotes pola deficiente calidade dos instalados. Un gasto innecesario para un concello que pasa por momentos de carestía económica. Mentres os veciños, os verdadeiros prexudicados nun casco histórico invadido de coches, seguiremos aportando a nosa cuota para sufragar as malas xestións do Concello.

Mentres tanto os bolardos seguen en estado letárxico, como sempre sucedeu nos gobernos eumeses. E o casco histórico é outra materia pendente da política local. O deterioramento segue ao seu  ritmo natural e as infraccións urbanísticas non desaparecen do enclave patrimonial de Pontedeume