Warning: MagpieRSS: Failed to fetch (HTTP Error: Invalid protocol "") in /mnt/san/usr/home/eumesfera.com/web/wp-includes/rss.php on line 1358 Eumesfera » 2008 » Junio
Algo tan intrascendente para calqueira persoa de a pé, convertiuse onte nunha ¿furia?. O fútbol desatou a paixón ata das aboas que na súa vida viron un partido. ¿O por qué?: España. Nada tiña que ver co deporte (neste caso fútbol), senon co nacionalismo.
Por unha parte facíame graza ver ás mulleres coma tolas berrando contra dos alemáns: "¡alemán cabrón, siempre dando patadas! ¡Árbitro, expulsa a eseeee!" En fin. Nótase que só ven un partido cada 60 anos... O fútbol é un deporte de contato, as veces fotuito, outras non tanto, pero de contato ó fin e ó cabo.
Pola miña parte, estiven a desanimar á seleción española todo o campeonato. Tildáronme de todo (criaturiñas), por iren contra un equipo que non é o meu. Non é o meu, porque nos meus adentros non existe a palabra nazón. É unha palabra que xenera odio, e así me o estiveron a demostrar cada un/unha que blasfemaba contra a miña ideoloxía... En fin, estamos nunha democracia, pero temos que pensar tod@s igual por collóns.
Por outra parte, a vitoria da seleción española lle veu ó goberno coma auga de maio... ¿Crise?, ¿qué crise?... E venme á mente o que me dixeron dos tempos franquistas, aquelo de que Franco convertira ó fútbol en deporte nacional para que a xente se esquecera das miserias (e dos miserentos) que estaban a pasar (e a sofrer). O fútbol amansa ás vestas.
Pois o dito: nin seleción galega, nin española, nin eumesa... e menos a española, que non representa ós españois, senon a Andalucía e Madrid. ESPAÑA: TOROS, SOL, FLAMENCO, OLÉ... e ós demáis que nos fodan (coma sempre).
Epitafio: torero bueno, torero muerto (adicado ós sanfermíns).
El popular Gabriel Torrente tomó el mando del municipio en las últimas elecciones, en medio de un crisol de fuerzas políticas. Critica el inmovilismo, dice, de los anteriores Gobiernos y apuesta por comenzar cuanto antes la rehabilitación del centro antiguo.
-Para empezar, se ha decidido por cerrar el casco al tráfico. ¿Ha sido una buena idea?
-Al principio sabía que se iban a escuchar protestas, pero debemos adaptarnos. Todos veíamos coches que iban lanzados por algunas partes del casco poniendo en peligro a los peatones, y así, esperemos, pondremos fin a esta situación. Fuimos concienciando a la población y no hubo grandes problemas.
-¿Por qué hasta ahora no se ha abierto una oficina de rehabilitación?
-Llevamos muchos años hablando sin ofrecer soluciones. Los anteriores Gobiernos no hicieron nada. No hubo una mentalidad para asentar unas bases que puedan perdurar, al margen del color del Gobierno.
-¿Aprieta mucho la burocracia?
-A veces sí. Me parece bien que se realicen estudios concisos sobre un lugar de obras y que existan estudios arqueológicos, pero al final podemos llegar a situaciones como las que vive Pontedeume, con obras paralizadas, como las del puerto y la rotonda.
-¿Para un concello como Pontedeume el casco viejo es un problema?
-Por supuesto que no. Al contrario, es un lujo, pero debemos ser conscientes de que hay que cuidarlo. Queremos que haya un control de las personas y los vehículos para preservar el entorno. A veces es difícil tomar decisiones para apercibir a propietarios que tienen su vivienda en un estado de abandono y hay que estar muy encima de ellos, pero al final, creo, vale la pena.
El mítico escenario medieval gallego carece de oficina de rehabilitación. Pontedeume está a punto de presentar un minucioso estudio que debería servir de partida para la esperanza.
Un estudio realizado por la Universidade da Coruña confirma que más de la mitad de las viviendas del casco viejo de Pontedeume están vacías y cerca del 70% deberían ser reformadas. Sin embargo, a pesar de este panorama indiscutible, la tierra de los Andrade no dispone de una oficina de rehabilitación. Mientras las Fragas do Eume, en el balcón del río, presumen de preservar un ecosistema único gracias a su condición de parque natural, el núcleo histórico donde los irmandiños agitaron la historia se mantiene en la incertidumbre. Algunas viviendas ya han avisado de su situación decadente y el grado de abandono es tal que la villa se ha sumergido de lleno en una peligrosa cuenta atrás.
Pontedeume no puede aguardar más. El gobierno municipal entregará la próxima semana a Vivenda un minucioso estudio sobre el estado real del casco histórico, en redacción desde hace varios meses y que radiografía 583 edificios. De ellos, solo la cuarta parte mantienen el tipo, mientras que el 5% de las 15 hectáreas que han sido objeto del estudio ya ha entrado en una fase de ruina y el 20% sobreviven en mal estado. El trabajo será el primer paso para que la Consellería de Vivenda cree una oficina de rehabilitación que gestione las ayudas de la Administración y los particulares en la capital eumesa. Ya en el 2004, el gobierno municipal de entonces inició los trámites para declarar el casco área de rehabilitación integrada (ARI) y advertía de la precaria situación de más de 200 viviendas. Poco se ha avanzado hasta ahora.
Mientras las mejoras no se aprecian, los actuales responsables se las apañan para ir acometiendo obras e impulsando iniciativas que permitan aliviar la situación. Se quejan de que para cualquier arreglo haya que someter la vida municipal a un serial burocrático. «Me parece perfecto que exista un control grande de Patrimonio de todas las obras que se hacen, pero muchas veces el proceso es muy largo y al final una obra puede costar el doble de tiempo y de dinero», lamenta Eugenio Otero, concejal de Urbanismo. La Administración local está dispuesta a impulsar un lavado de cara a la piedra, que incluiría el enterramiento de los cables eléctricos que todavía cuelgan de muchas fachadas, pero el dinero se hace imprescindible. «Esos pequeños detalles son carísimos, por mucho que queramos hacer bien las cosas», reitera Otero.
Desde el torreón de los Andrade -donde, por cierto, un cartel avisa de que «falta personal» para atender la oficina de Turismo, algo que se solventará en julio, dice el Concello- y el mercado municipal, también de capa caída, Pontedeume ofrece una perspectiva agradable: el ambiente, a diferencia de otras ciudades, es extraordinario, con jóvenes entrando y saliendo de las tiendas y niños jugando sin parar. El alcalde viajó hace un par de semanas a Madrid para solicitarle al Gobierno la financiación para remodelar el mercado, pero también aquí Patrimonio deberá redactar un informe que permita una transformación en el espacio público. Aun así, el centro ha logrado mantener su población y hasta fue potenciado en algunas esquinas. Otra cosa es lo que ocurre por la zona cercana a la iglesia de Santiago. Por allí el abandono es mayor y las aberraciones se suceden. Sin ir más lejos, el asfaltado que rodea al propio templo escandaliza a cualquiera, menos a los conductores que continúan aparcando en dicho espacio y a los promotores de las viviendas que preceden a la franja que está pegada a las antiguas murallas. Es allí donde la piedra se entrega al ladrillo. Algunas calles que conservan la estructura y el encanto de antaño, con fachadas extraordinarias, se mantienen en silencio, en medio de un ambiente desértico.
Hablar de rehabilitación con los vecinos suena a chino. De hecho, muchos ya ni viven allí, y los inmuebles que aguantan en pie de buenas maneras están ocupados solo en determinadas épocas del año, sobre todo en verano. «No tengo ni idea qué debo hacer, pero tengo claro que meterse en papeles es perder el tiempo», dice un vecino de la zona antigua. Quizás la oficina de rehabilitación levante el optimismo.
Sen coñecer aínda as verdadeiras causas da contaminación do río Eume, a empresa Aquagest non dubida en utilizar a auga do río para abastecer á poboación eumesa. Unha medida precipitada que debería ter en conta os graves prexuizos que pode ocasionar a inxesta de auga contaminada na saúde das persoas. Non menos criticábel é a posición da Consellaría de Medio Ambiente que dilata no tempo as análises das mostras recollidas no Eume para o seu estudo. (more…)
Esta é a historia dunha pita eumesa que tódolos días agasalla aos seus donos cun ovo.
Van pasando os días e a nosa protagonista acude a súa cita diaria cos seus donos, ata que un día sorpréndeos cun ovo fora do común xa que o mesmo cáseque duplica o tamaño dos anteriores.
A expectación e inquedanza entre os seus donos subía ante a chegada do agasallo do día seguinte e as apostas de como sería o tamaño do ovo do día seguinte, polo que os dous xuntos cando o día abriu erguéronse para descobrer a sorpresa que lles tiña reservada a súa pita. Cando chegaron o seu carón viron que había un ovo moito mais pequeno que os normais
polo que enténdense as verbas do seu dono cando dixo "é normal tal e como lle quedara o cu despois do ovo de onte" polo que enténdese perfectamente aquelo de que o dia seguinte descansou.
Ainda lembro as polémicas suscitadas en Pontedeume cando era o 12 de outubro e colocáronse na balconada do concello e no torreón a bandeira de España e dicir a insignia nacional.
Pois ben si seguimos ese criterio tódalas persoas que saian hoxe a rúa coa bandeira ou coa camisola nacional ¿son fachas?. Son dos que pensa que calquera pensamento ou ideoloxía extremista é perigoso, polo que rexeito calquera movemento nese senso, así como moitas formas de manifestalo como pode ser esta
xa que o devandito autor desta "obra" estános impoñendo a visión do mesmo a forza nunha das paredes dunha casa preto da praza real, polo que non entendo iso de que pida "fora fachas" cando a súas formas son iguais ou piores.
Tras todo isto deixovos esta canción que expresa claramente o que penso dos reaccionarios ou extremistas
e coa mensaxe de que o podo dicir mais alto pero non mais claro "DE QUE O QUE XUNTOU O BALONCESTO NO SEU DÍA E AGORA O FÚTBOL, QUE NON O SEPARE O HOME". ¡¡¡¡¡PODEMOS!!!!!