O ollo da mómara. O primeiro agregador rss da Eumesfera.
Non é que queira descubrir agora a
D.O. de Monterrei, somentes vos quero amosar e abrir os ollos a aquelas persoas que descoñezan ou non tivesen a oportunidade de probar os caldos que alí se están a elaborar.
A D.O. Monterrei nace das vides que se atopan baixo a atenta mirada do Castelo de Monterrei, nas suas propias ladeiras e no propio val do río Támega e afluentes, ocupando unha extensión apróximada de 3.000 hectáreas. O seu chan é profundo e fértil, de terras pardas, materiais silíceos e con unha acidez media-alta. O seu clima se pode decir que ten rasgos mediterráneos, de veráns moi cálidos e con unha pluviosidade de 683 mm/ano.
Esta D.O. de recente creación, pois data do ano 1.996, cultiva nas suas viñas para o blanco as variedades autóctonas Dona Branca (Valenciana ou Moza Fresca), Godello (Verdello) e Treixadura (Verdello Louro), obtendo uns viños brancos frescos, afrutados e moi agradables, con un excelente equilibrio entre graduación e acidez, e para os seus caldos tintos empregan Mencía e Tempranillo (Arauxa) con o que están a conseguir uns viños frutais e moi expresivos.
Como mostra de todo esto que estou a contar amósovos un artigo que saiu pubricado na Voz de Galicia sobor do éxito colleitado por a D.O. de Monterrei no que despois de unha cata de caldos galegos deu como gañadores a dous viños de esta D.O., así como un enlace donde poderedes comprobar o eco que de
esta nova tivo na Consellería de medio Rural desta cata celebrada en Allariz
.
O sentimento republicano non desapareceu nunca. Puido estar agochado na época do franquismo pero ás veces, na intimidade da familia ou dos amigos máis entrañabeis, o republicanismo faciase evidente. Aínda hoxe non se pode dicir que non exista certo temor a manifestar publicamente a identificación coas ideas republicanas, sobre todo se para iso é menester criticar á monarquía ou aos seus membros. Sabemos que a historia recente de represión e asasinatos está nas nosas mentes cal espada de Damocles. Nestas mesmas páxinas falouse, e moito por parte dos comentaristas, de feitos que serviron de proba da enorme crueldade que amosaron os gañadores da guerra civil cos republicanos en xeral, e os eumeses en particular.
Son poucos, polo tanto, os que se atreven a criticar a monarquía como institución, pero menos os que o fan cos monarcas ou herdeiros da monarquía. Algúns, os que recorren á sátira humorística, poden verse acusados dun delito recollido no código penal como ultraxe á familia real. O exemplo recente dos debuxantes do semanario El Jueves pode ilustrar á perfección como as cousas non cambiaron moito neste país que quere presumir de europeo e sen embargo amósase maís perto das autocracias do sur. Tamén hai quen, demostrando unha coraxe necesaria e rompedora, é capaz de poñer en entredito aos representantes supremos da monarquía herdada do franquismo. Un deles é o senador Iñaki Anasagasti queno non repara en descalificar na súa páxina aos monarcas españois. Un exercicio necesario para empezar a desmontar un legado imposto polo anterior xefe do estado, o pequeno ferrolano Francisco Franco. Estas son as palabras de Anasagasti que nos permitimos traducir aquí.
Organizouse unha boa a conta do debuxo do Xoves. E a verdade é que todo ésto é de risa. A metade da metade do que ocorre en Gran Bretaña e alí a Casa Real aguántao todo porque viven nun verdadeiro sistema democrático. Non son intocables. Aquí si. Aquí rinse de nós a conta dos dereitos históricos e resulta que o dereito histórico dunha cuadrilla de vagos, iso é intocable. Por iso o que máis me gustou foi iso de que o Príncipe Felipe diga que ese é o seu único traballo.
E digo isto porque en Madrid, no Madrid político e sobre todo no Madrid do PSOE, non se lles pode tocar nin co pétalo dunha rosa.
A miña última discrepancia con esta familia foi durante o discurso do Rei no 30 aniversario das primeiras eleccións democráticas co vídeo encargado por Marín que era unha páxina da revista OLA parecendo que o importante fora o que fixera o Rei e non a xente co seu voto e, antes, na entrega dos Premios Carandell no Senado onde non logrei puxésenlle de número 1 ao presidente do Senado que era o anfitrión e puxéronlle de número 2. Eu argumentei que Felipe de Borbón non fora elixido por ninguén, que non era o Xefe do Estado, que non se facía o acto na súa Casa, pois non houbo forma nin xeito. A cortesanía con esta familia é enfermiza e de aí esa obsesión, cuberta de silencio, de dicir que é a Institución máis valorada.
Logo, de cando en vez ocorre o do Xoves e o rei queda espido, ou se descobre que está cazando e non acode o primeiro á Clínica cando nace a súa neta e cousas así. Por certo. Cando naceu Juan Carlos, en xaneiro fará setenta anos, o seu pai Juan de Borbón tamén estaba cazando preto de Roma.
Esta é pois unha familia impresentable, rodeada de censura de prensa e cun nivel de empalago da maioría cara a unha institución caduca que clama o ceo.
Dílleme que é mellor iso a que o presidente sexa Aznar e contéstolles que se o fose Aznar sería polo voto popular e a este púxoo aí Franco, un xeneral asasino e golpista e que ao cabo de cinco anos a Aznar mandaríaselle a casa e a estes como máximo, só pódeselles facer unha caricatura...
Ese é o verdadeiro escándalo desta semana. Non a caricatura que está moi ben senón que toda a familia co orzamento público veranee de gorra dous meses, Marichalar incluído.
E agora, esta semana, con iate novo.
Se, si. Non tivo o feito a menor repercusión e con todo o Borbón estreou outro Bribón. Acábao de facer nunha regata en Mallorca, sacando ao mar o seu novo barco de regatas, un moderno deseño adecuado para competir na clase TP-52, unha categoría considerada a estrela da vela. Acaba de ser construída no estaleiro valenciano King Marine. E non houbo escándalo algún.
O Bribón foi botado o pasado mes de maio e en xuño, no litoral de Alacante, xa demostrou as súas condicións triunfadoras coa súa tripulación habitual. O barco é o décimo cuarto veleiro que co mesmo nome constrúe o seu armador, o empresario José Cusí, amigo do rei e compañeiro habitual de francachelas deportivas.
Bo, para o meu leste é o verdadeiro escándalo e non o debuxo, e, ante isto, o xuíz do Olmo non fai absolutamente nada. Dous meses de vacacións, un Bribón novo, cacerías e ausencias pero o importante é un dibujito dicindo que está traballando. España segue sendo diferente. Pero se segue así, a estancia desta familia na Zarzuela e en Marivent, ten data de caducidade. Que a xente empeza a espertar.
E, no fondo, todo por culpa dun PSOE cortesán e pelota. ¡Xa está ben!
Comments
O tal Salorio non é mais cun caradura con moi escasa formación, por mais que se estire, tanto él como o resto do goberno anterior estiveron enganando en mentindo continuamente aos veciños, nunha posición por enriba de todos. O mais significativo, e que define moito a sua escasa valia, é que non sexa capaz de pedir perdón aos veciños agora que xa esta fora do concello, debería decirnos o porque de chegar a este lugar, ou quizas sexan tan necios que nin o saiban.
Agardemos que tanto Salorio como Rei sigan o mesmo camiño que Regueiro, e non os volvamos a ver en política.
Adios Emilio, adios con el corazón que xa jodiches abondo esta vila.
Despóis de diversas vicisitudes co meu equipamento informático por fin teño uns minutos para adicarlle a a Pontedeume na Rede.
Por agora limitareime a colgar un anuncio que me fixeron chegar.
Entre el 1 y el 31 de Agosto en horario de mañana y de lunes a viernes se impartirán dos nuevos Cursos Gratuitos, de 50 horas
de duración cada uno, organizados por el Concello de Pontedeume y que serán impartidos en el edificion de Foremdes.
El curso está dirigido tanto a trabajadores como a desempleados. Para optar a una de las 15 plazas de cada uno de los cursos se
debe de tener soltura en el manejo de Windows XP a nivel de usuario.
Para más información dirigirse en horario de 9-14h. a:
Foremdes
Avda Ricardo Sánchez 6
Pontedueme
Telf: 981 433 815
Si os es posible me gustaría que me informaseis del problema que existe con la Avenida de Ricardo Sánchez que cada vez que padecemos unas pocas precipitaciones se inunda. Si os corresponde,¿sería posible que limpiaseis las alcantarillas de forma que el desagüe funcionase más adecuadamente, o cual es el problema que provoca este contratiempo?.
Desde hace mucho no veo que las alcantarillas se revisen ,lo que me da la impresión que no es aconsejable por lo anteriormente expuesto y por que este problema puede producirse en cualquier otro sitio con los mismos resultados.
Según parece tenéis problemas con la depuradora ya que las aguas fecales y pluviales van por el mismo desagüe, ¿sería factible que poco a poco fueseis resolviendo este problema, calle a calle, año a año?.
Como veis esta son sugerencias y preguntas que desde la Asociación de Vecinos nos hacemos y si sois tan amables nos gustaría muchísimo que nos respondieseis.
Nos ponemos ,desde aquí, a vuestra disposición.Un saludo para todos.
Unha vez mais a famosa censura volve a escena, en pleno século XXI segue mais sana que nunca, en realidade nunca esquecimos a sua existencia, casos recentes que podemos recordar son a silenciada de Ignacio Ramonet e Ramón Chao en La Voz de Galicia, o recorte das declaracións de "Supergarcia" en El Loco de la Colina, mesmo os anuncios publicitarios de Dolce & Gabbana censurados polo suposto ataque a dignidade femenina, ou aquelas protestas polas caricaturas de Mahoma, outros moitos surxen todolos dias pero quizas o recente secuestro xudicial do xornal "El Jueves" por orden do xuiz Del Olmo, sexa unha das mais cómicas.
Evidentemente estrano que neste pais "de paises" a familia real siga tratada con panos quentes, pero o realmente preocupante é que a actuación do xuiz Del Olmo debese a orde directa da Fiscalia Xeral do Estado, lease Conde Pumpido, onde novamente podemos comprobar as arbitraridades e estranas preocupacions desta Fiscal. Sería mais interesante que esta Fiscalía se interesase con mais "celo", co da caricatura, a perseguir a políticos corruptos, promotores delincuentes, narcotraficantes, terroristas, cacos, defraudadores, negreros do século XXI, ou quizás se preocupase mais por ver que pasa en moitos concellos deste pais onde os politicos non fan mais que saquear por activa ou pasiva as arcas municipais.
Ainda que parte deste último problema non só se debe ao poder xudicial seno ao lexislativo, e digo lexislativo porque algo de lexislación falta cando os cargos politicos electos nos concellos deste pais fixanse a si mesmo os salarios, a recente publicación do salario do novo alcalde de Ferrol de 73000 euros anuais (+plenos+comisions de goberno+dietas) un 40% mais co anterior debe deixar a moitos perplexos, vaia socialismo-comunismo que amosan, ao que se deben sumar os 50000 euros por cabeza dos catro principais ediles do goberno, ainda que tampoco deixan de ser curiosos os 30000 euros anuais do voceiro da oposición, o que non deixa dubida algunha que esto da política realmente convertiuse en algo mais que vocacional.
En Pontedeume a mes e medio da constitución da nova corporación ainda descoñecemos dedicacións e salarios, ainda que o run-run da rua deixa entrever que hai mais dun serio desencontro para a sua fixación, agardemos que as críticas pre-electorais e promesas electorais se manteñan, e neste concello se antepoñan os intereses xerais aos persoais, podiamos remantar decindo que non estaba mal algo de autocensura.
Recollemos do xornal El País
Cruzaron o Atlántico para afrontar unha nova vida e atopáronse co réxime militar arxentino. A recente identificación de 30 dos máis de 300 galegos desaparecidos rescata a historia de tres destas familias, que 31 anos despois seguen reivindicando "memoria, verdade e xustiza".
Tomás Martín Castro Mayta non recuperou o apelido do seu pai ata 1999, cando tiña 24 anos. Fillo de desaparecidos durante a ditadura militar arxentina, viviu cun matrimonio que descoñecía case todo del, excepto o nome e a idade aproximada. "O meu sobriño tiña só dous anos, fora a un aniversario a casa duns veciños e durmiu alí. Esa noite o Exército levou aos seus pais", recorda Fermín Castro, veciño de Pontedeume e tío de Martín, que intentou localizar desde Galicia á súa familia.
"Crese que o meu irmán desapareceu o 20 de maio de 1977", explica Castro. O fillo, Tomás Martín, recuperou os recordos. "Eu quedeime cos compañeiros dos meus pais, pero tiñan medo e decidiron irse. A idea era deixarnos coa nai da señora, pero era difícil xustificar tres mozos da mesma idade nunha familia, así que me trouxeron a Córdoba e decidiron situarme cun matrimonio ata que localizasen a algún familiar".
Pero os matrimonios apenas tiveron "dúas citas fugaces" antes de que desaparecesen tamén aos compañeiros. Así que a familia Mayta acolleu a Martín e intentou buscar a algún familiar do pequeno.
"En plena ditadura leváronme a Bos Aires e alí visitamos a varias asociacións, como o Serpaj ou as Avoas de Praza de Maio". Ademais, xurdiu outro problema: "Eu non tiña unha identidade persoal e decidiron adoptarme como fillo propio". A familia Mayta nunca ocultou a Martín a súa procedencia: "Sempre souben a verdade, tamén era bastante evidente porque hai diferenzas físicas moi obvias, sobre todo, entre o meu papá e eu, que é moi moreno. De pequeno dábanme a entender que non había estado na tripa da miña mamá e foron engadindo detalles, ata que aos 12 ou 13 anos terminaron de armar a historia".
Cruzando o Atlántico, desde Galicia, Fermín Castro buscaba ao seu irmán e a súa familia. "Comezamos durante a ditadura, pero sempre nos dicían que se marchou para Cuba". "Tiña un dossier con datos e fotografías...Un día a CIG fixo unha homenaxe a galegos desaparecidos, fun alí e coñecín a Lois Pérez Leira, que me axudou". Puxéronse en contacto co Conadi e Avoas da Praza de Maio, que pensaron en Martín.
"A resolución do caso chegou moi rápida, demasiado diría eu", explica Martín. "En setembro de 1999 resolveuse e en decembro xa estaba en España. Entón comezaron os meus problemas de identidade. Tivemos problemas legais porque había un feito de apropiación dun neno, aínda que foi en vistas de salvarme a vida. Que estivesen buscando a miña identidade durante anos foi unha atenuante".
O seu caso sentou xurisprudencia: de todos os fillos desaparecidos que atoparon ás súas familias biolóxicas foi o único que quedou cos dous apelidos e fíxoo por decisión propia.
O reencontro cos parentes biolóxicos "supuxo un shock" e coa familia chegaron tamén detalles da súa infancia: "Unha curmá do meu tío Fermín, que era a miña madriña, acordábase da capela na que me bautizaron e alí estaba a miña acta de bautismo, co meu nome completo e data de nacemento".
Antonio Adolfo Díaz López tiña cinco meses cando emigrou a Arxentina, de onde nunca regresou. Naceu no barrio de Canido de Ferrol o 5 de febreiro de 1952. Viaxou a Arxentina xunto aos seus pais, que temían unha terceira guerra mundial. Vinte e catro anos máis tarde, o 15 de xuño de 1976, ás 11 da noite desapareceu do seu domicilio de San Fernando, provincia de Bos Aires, xunto á súa esposa, Stella Maris Riganti, enfermeira. Facía tan só cinco meses que se casaron.
Desde ese día, a súa nai Dionisia López Amado (Cedeira, 1952), emprendeu unha loita para esclarecer as causas da desaparición do seu fillo e a súa nora que 31 anos despois aínda continúa. "A galega da zona norte", como a coñecen na localidade de Tigre, na provincia de Bos Aires, onde reside desde fai 55 anos, foi unha das primeiras Nais da Praza de Maio, unha asociación que naceu o 30 de abril de 1977 por iniciativa de nais de desaparecidos e detidos que se manifestaron en devandita praza para ter unha audiencia co presidente Videla.
Hoxe, aos seus 79 anos, di ter a vida "feita e desfeita". "A última vez que viron ao meu fillo con vida foi entrando pola porta número 4 nas instalacións militares de Campo de Maio
[un dos maiores centros clandestinos de detención e exterminio da ditadura]", comenta emocionada. "Quedeime sen voz a primeira vez que visitei as instalacións, só de pensar que alí asasinaran ao meu fillo".
Afirma que a súa vida foi a loita por atopar ao seu fillo, do que di sentirse "moi orgullosa". Dionisia non sente odio, "que non che deixa pensar, nin razoar, nin amar, e eu quero darlle moito amor aos meus netos e ao meu bisnieta", di. Ademais "eu non son como eles, teño sede de xustiza, non de vinganza". De forte carácter independente, esta arxentina de adopción dá grazas a deus de non deberlle nada a ninguén nestes 31 anos de loita. "Non vou morrerme sen deixar todo arranxado", asegura.
A represión non entendeu de clases sociais. Juan Carlos Casariego de Bel (Ribadeo, 1923), avogado e alto funcionario do Ministerio de Economía, onde se ocupaba de investimentos estranxeiros, foi secuestrado na noite do 15 de xuño de 1977. Casariego ascendera ao posto facía só un ano, pero se mostraba contrario ás decisións que se tomaban desde a Administración, tal e como asegura a súa filla María, que por aquel entón tiña 17 anos. Un mes antes da súa desaparición as conversacións co seu pai fixéronlle sospeitar que algo andaba mal.
A mesma noite do seu secuestro, tras unha entrevista con Walter Klein, un secretario do Ministerio de Economía, o seu pai non regresou a casa nunca máis. Nai e filla acudiron de madrugada a comisaría a cursar a denuncia oportuna, pero non conseguiron nada. Walter Klein tamén se negou a recibilas.
"Era coma se tragoullo a terra", afirma María. Ao pouco recibiron unha chamada pedindo un rescate de 50.000 dólares. "Nese momento a miña mamá pide probas que confirmen que realmente teñen ao meu papá", recorda, e é María a que tivo que acudir a por elas. "Mandáronme desarmar o botón dun inodoro e alí atopei o seu rexistro e unha medallita que sempre levaba colgada. A partir de aí empezaron as negociacións".
Xunto á súa nai acudiron aos medios de comunicación para informar do caso, pero "non se podía publicar nada. O meu pai era un dos 21 puntos que o xornal Clarín tiña prohibido tocar". Despois tiveron dúas oportunidades máis para confirmar que Casariego estaba vivo, a última, unha nota escrita polo seu pai. "Cando vin a letra estaba esvaecida, pensei inmediatamente que había estado sometido a torturas", di. Nunca máis souberon del.
"Fai 12 anos chamoume un xornalista para facer un programa teatralizando a desaparición do meu pai e pedíndome que corroborase certa información". Tratábase da transcrición do interrogatorio previo á desaparición do seu pai, onde se cuestionaba a súa intervención en distintos casos relativos ao seu labor no ministerio. A última frase do documento transcribía: "Senténciaselle a matar".
María Casariego presentou en 2006 unha querela que involucra ao ex ministro José Martínez de Fouce na desaparición do seu pai. "Pido que se investigue porque é un dato moi rechamante que, sendo o meu pai funcionario do ministerio, este nunca interviñese", sinala. Hoxe só pide que a historia do seu pai "circule", que se saiba que pasou. O seu único anhelo é "que haxa memoria".
Comments
.
